این رفقا  که حاضر به پس گرفتن پلاتفرمشان نشدند رسما انشعابشان را از حزب اعلام کردند و ادبیات آنرا هم طبق عادت دیرینه، قطره چکانی منتشر میکنند. تحلیل سلام زیجی و رفقایش در این جناح که به سرعت در دنیای سیاست های چپ سنتی ایران و کردستان جای خود را پیدا خواهد کرد  از جمله این ادبیات است که از این به بعد ادامه زندگی  شان را تشکیل میدهد. شخصا ارزو نمیکنم یک نفر دیگر از حزب حکمتیست با این نوع “تحلیل ها ی” بشدت پریشان و پشیمان به این دنیا بپیوندد.اختلاف سیاسی و معتبر بسیار قابل احترام است و هر جدایی از حزب ما به این دلیل باز هم جای احترام است.دنیای حزب ما با سرعت بسیار بیشتری باید از این تحلیل ها و از این رهبران و مشغله ها دور شود. متاسفم ولی لطفا بخوانید نوشته خود بسیار گویاست:

http://www.october-online.com/articles/1402-2012-01-25-19-55-32.html

اما آیا تشکل ها و یا مراکز کارگری که این رهبران در راس مبارزه آنها بوده اند توانسته اند آنطور که باید، از رهبران خود و همکاران و هم طبقه های خود در برابر تعرض به آنها دفاع کنند؟ معضل اصلی ما در طبقه کارگر و در این مورد همین نکته است که دفاع از کارگر زندانی به افکار عمومی واگذار میشود و به یک معنی ملی میشود. در حالی که در اغلب مواقع این رهبران بنا به دلیل کار متشکل و رهبری اتحادیه و سندیکا و یا پیگیری امر و مساله کارگران زندانی میشوند. قاعدتا پرچم فعالیت و مبارزه ای پیگیر برای آزادی کارگران زندانی باید در دست بقیه رفقایشان باشد، در همان مکانیزم و سوخت ساز  و در دست تشکلی که به آن تعلق دارند باید باشد. رضا شهابی و اسالو و صالحی چرا ناچار از اعتصاب غذا میشوند و بتدریج باید راه “بابی ساندز”^* زندانی را طی کنند؟ این برای طبقه کارگر روانیست که رهبرانش را اینگونه در گوشه زندان تنها بگذارد که  در آنجا از بین بروند و یا بعد از مدت کوتاهی که از زندان آزاد شدند٬ دیگر قادر به زندگی عادی هم نشوند.  در خلا یک حمایت فعال در میان سندیکای واحد از رضا شهابی، او ناچار است باز هم  از جان خودش مایه بگذارد. کاری که اسالو و رخشان و مددی و صالحی و نجاتی و … در شرایط های بسیار دشوار زندان بلافاصله به آن فکر کردند و بعضا انجام دادند. این مساله ای برای همه فعالان و دست اندرکاران این تشکل ها و شبکه ها و روابط موجود در میان رهبران کارگری است. میگویند  مساله این است که این تشکل ها قدرت ندارند و یا در توانشان نیست و یا آنقدر سرکوب و خفقان هست که نمیتوانند کاری کنند. در این ها قطعا واقعیت هایی هست اما هر چه هست این مساله غایب است که مثلا سندیکای واحد در صف مقدم دفاع از رهبرانش نیست و این را اعلام نمیکند یا در محور این تلاش ها نیست و از قدرت متشکلش که موجود است استفاده نمیکند. مهم نیست 100 نفر یا 1700 هزار نفر، مهم پیشقدم شدن این تشکل در دفاع از رهبرانش و خودش است. اتفاقا اگر محدودیت بسیار وجود دارد که هست، دقیقا  با فعالیت هایی از این دست است که میتوان بر آنچه به آنها تحمیل شده است جلوگیری کرد. سندیکای واحد و کارگران واحد برای تقویت خود و محکم کردن رابطه های خود و موثر واقع شدن اقداماتشان باید از رفقای در بندشان حمایت کنند. دقیقا چنین فعالیتهایی این را موجب میشود، حتی اگر رساندن خبر هر روزه رضا شهابی در زندان به همه کارگران باشد موجب اتحاد و فعالیت بیشتر آنها برای دفاع از رفیقشان میشود. ایا همه و یا بخش موثری از کارگران واحد از سوی سندیکا مطلع میشوند که رضا شهابی در چه وضعیتی است؟ این راه تقویت تشکل ها هم هست. اینکه در سطح عمومی و در خارج کشور و در سایت ها و در میان شبکه ارتباطی کارگران در سطح کشور و در اینترنت از رضا شهابی و دیگر رفقای کارگر زندانی حمایت میشود٬ نمیتواند جای پاسخ خود کارگران متشکل را بگیرد. قاعدتا باید این تلاشها جای واقعی خود را بگیرند.اکنون اصل بر حمایت عمومی است و حمایت “ملی” جای خود را به مبارزه کارگران برای آزادی رهبرانشان گرفته است، در حالی که باید بر عکس باشد. تا زمانی که سندیکای شرکت واحد و همچنین شبکه گسترده فعالین و رهبران و محافل کارگری در مراکز مختلف کار بطور علنی و رودر رو در محور دفاع از رضا شهابی و دیگر رفقای زندانی امروز و فردایشان قرار نگیرند و بقیه از آن حمایت نکنند، نمیتوان انتظار داشت که زندانی اعتصاب نکند و زندانبان زندانی را آزاد کند. دلیل زندانی شدن رهبران کارگری مبارزه آنها برای اتحاد و تشکل و دفاع از مطالبات بر حق و زندگی بهتر طبقه کارگر است. اینها برای بورژوازی و دولت جمهوری اسلامی جنایت محسوب میشود و چنانچه بتواند باز هم برای کارگران زندانی  به پرونده سازی جنایی هم ادامه میدهد. راه مقابله اساسی باید بوسیله خود کارگران متحد و متشکل شده صورت گیرد و زندانبان را ناچار از آزادی رهبران کارگری کرد.

 وضعیت کنونی جنبش کارگری در دفاع از رهبرانش از جمله پله مهمی برای گام گذاشتن بر آن برای وارد شدن به اتکا به نیروی واقعی و متشکل و موثر است. این مساله برای دفاع  و استحکام اتحاد و تشکل های کارگری مهم است و برای وارد شدن به شرایط های باز هم دشوار تری که طبقه کارگر در پیش رو دارد اهمیت بسیار بیشتری پیدا میکند. ایستادن در پله کنونی رهبران کارگری و تشکل هایشان را در حالت دفاعی باز هم بیشتری قرار میدهد. جنبش کارگری این توان و ظرفیت را از خود نشان داده است و  در مراکز  کار و میان تشکل های کارگری در محل های کار معنی پیدا کند.

جنبش کارگری در ایران ناگزیر به عبور از شرایط کنونی است٬ تا اینکه قادر به دفاع از خود بعنوان یک طبقه باشد. شرایط کنونی در جا زدن است. این را شرایط رضا شهابی  و پیشقدم نشدن سندیکای واحد برای ازادی اش و کشاندن موج حمایت ها به طرف خود به ما میگوید. هیچ درجه ای از خفقان و سرکوب، هیچ درجه ای از فقر و بیکاری نمیتواند و نباید مانع از عبور آگاهانه از این موقعیت باشد. برای کارگران کمونیستها چه در میان کارگران و چه خارج از آن، علاوه بر توجه به این مسایل، متشکل شدن رهبران و سازماندهندگان در کمیته های کمونیستی حیاتی است و راه گشای قطعی در گذر کردن طبقه کارگر به مراحل دیگری از قدرتمند شدن و روی پای خود ایستادن از جمله برای حمایت از رهبرانش است.

زنده باد جنبش کمیته های کمونیستی کارگران

٢٩دیماه ١٣٩٠                                                        

^{*بابی ساندز زندانی ایرلندی که در سال ١٩٨١ در زندان به اعتصاب غذای ٦٦ روزه دست زد و بعد از آن درگذشت.}

اگر میپرسید چرا حزب حکمتیست در چنین وضعیتی قرار گرفته است دلیلش را باید از تعدادی از رهبرانش پرسید و بویژه از تعدادی از رهبران موثر آن که در تمام این دوران در مورد سیاستهای حزب حرف داشته اند و هیچگاه آنرا طرح نکردند و سیاست های الترناتیوشان را برای تصویب و قانع کردن حزب در ارگانهای حزب طرح نکردند. اگر میپرسید چرا امروز به یکباره در این حزب انفجاری صورت میگیرد  میتوانید جواب آنرا از نوشته همایون بگیرید.

در این نوشته متوجه میشویم که اتفاقا بخشی از رهبری حزب روی سیاستهای حزب حرف داشته اند اما بجای طرح ان و به تصویب رساند آن در حزب، اقدام تشکیلاتی را در بر میگیرند و دست آخر سیاستهایشان را به نام حزب به حزب و بیرون از آن تحمیل میکنند و کمیته های حزبی را طبق این سیاستهای تغییر ریلی میخواهند بازسازی کنند. باید بسیار روشن باشد چنین رهبرانی در حزب با چنین رفتار و منش و سنتهایی که از خود نشان دادند فقط میتوانستند اینگونه مجموعه سیاستهایشان تحت نام “پلاتفرم سیاسی و عملی رهبری ” به تصویب خودشان برسانند و به نام حزب آنرا منتشر کنند تا بتوانند به این ترتیب حزب را تسخیر کرده و از شر سیاستهایی که امروز همایون با صراحت بیشتری آنرا بیان میکند نجات بدهند. اگر باز هم کسانی در اقدام بقیه دفتر سیاسی در مقابل این عمل بسیار عقب مانده و محفلی  ابهامی دارد باید بیشتر به نوشته همایون گدازگر دقت کند.َ

همایون مینویسد “…و اینجاست که به تغییراتی میرسیم که طی دو سه سال گذشته در نظرات کورش و مظفر و رفقای دیگری بروز کرده است. تغییراتی که ربطی به آن گذشته درخشان جنبش ما ندارد.”

باید از همایون بعنوان عضو کمیته مرکزی این حزب و دیگر رفقای دفتر سیاسی که در هیات دائم بودند و پلاتفرم سیاسی و عملی شان را به نام حزب منتشر کردند  بپرسیم که در این دو و سه ساله کدام تغییرات در نظرات کورش و مظفر و رفقای دیگری بروز کرده است؟ و میپرسیم که این تغییرات مورد اشاره شما کدام ها هستند که ربطی به گذشته درخشان جنبش ما ندارد؟ رفیق همایون و رفقای دیگر در برابر حزب و مسئولیتی که تا کنون داشته اند باید جواب پس بدهند که کجا؟ در کدام نوشته؟ در کدام جلسه؟ در چه تاریخی؟ در کدام مصوبه؟ در کدام قرار و قطعنامه؟ در کدام پلنوم و کنگره شما مصوباتی که نظرات و سیاستهای مورد ادعای امروزتان را بیان کند  به حزب داده اید و مورد بحث و جدل و بالاخره تصویب ارگانهای رهبری حزب و یا کمیته های حزبی قرار گرفته است؟ اگر حتی یک مورد از این موارد که امروز ادعا میکنید را نتوانستید نشان بدهید آیا ما حق داریم به شما بگوییم که در تمام این دو و سه ساله که اشاره میکنید، همین ها را در میان اعضا و کادرهای حزب و در محافل مورد نظرتان منظما تبلیغ کرد ه اید؟ حزب دارد قربانی چه کسانی میشود؟ حزب دارد قربانی چه نوع رهبرانی میشود؟ چرا در تمام این مدت شما و رفقای دیگرهم فکر که در راس ارگانهای حزبی همچون دفتر سیاسی و کمیته مرکزی و نشریه حکمت و کمیته کردستان بودند در این ارگانهای تحت مسئولیتشان یکی از همین سیاستهای مورد نظر شما را که کورش و مظفر و بقیه آورده اند و بی ربط به سابقه درخشان ما بوده است را رد نکردید، باطل اعلام نکردید و از سیاستها ی حزب خارج نکردید؟ اگر این کار را نکردید میتوانید جواب بدهید که چکار کردید؟ همایون عزیز آیا تنها و بنا بر همین دلیل حق نداریم بگوییم که حزب را اینگونه برخورد ها فاسد میکند؟ مشغول به خود میکند؟ ارگانهایش را بی خاصیت میکند و کادر و اعضا یش را مایوس و نا امید از تاثیر گذاری بوسیله حزبش میکند؟ شما چه جوابی به حزب دارید که بدهید؟ ما هزار بار حق نداریم که بگوییم کار ما در خلع مسئولیت هیات دائم که در راس این فعالیتها بوده است درست، قانونی و برای دفاع از حزب و حزبیت و سیاستهای تاکنونی حزب بوده است که هیچگاه و در هیچ مرجعی رد نشده است؟

همایون ادامه میدهد:

“هرکس مسئول رفتار و کردار خود است. با این حال اگر صحبت بر سر بدهکاری است بعد از کودتای جمع اقلیت دفتر سیاسی علیه حزب و پشتیبانی سریع و برنامه ریزی شده کورش مدرسی از آن، این حزبیت کمونیسم کارگری و حزب حکمتیست است که از کوروش به خاطر این رفتار ضد حزبی طلبکار است” .

باید از همایون و رفقای دیگر این سوال را بکنیم که اگر هر کس مسئول رفتار و کردار خود است پس مسئولیت شما در برابر رفتار و کرداری که در هیات دائم در قبال حزب انجام دادید چیست؟ فراتر از این، مسئولیت شما در دو و سه سال گذشته که حزبی رفتار نکردید و محفلی رفتار کردید چیست؟ چرا در این دو سه ساله مشخصا دبیر کمیته مرکزی (تا قبل از پلنوم 22) و رئیس دفتر سیاسی و رفقای دیگر هم نظر که در حزب مسئولیت داشته اند،  بدون اینکه  بخواهند سیاستهایشان را به تصویب حزب برسانند فکر کرده اند با اکثریت شدن در دفتر سیاسی به اهدافشان میرسند و از شر مزاحمهایی که “سابقه درخشان جنبش ما” را لکه دار کرده اند نجات پیدا میکنند؟ و با دست زدن به چنین رفتاری میخواستند حزب سر پا بماند. این رفتار و کردار که فساد را در حزب و محافل بر علیه سیاستهای حزب و تعداد معینی از مسئولینش قبل از این اقدام جاری کرده بود و قدمتش هم به دو و سه سال گذشته بر میگردد را چه کسی مسئول است؟ ما که مسئولیت رفتار و کردار خوب و بد و یا ناکافی خودمان برای جلوگیری از این وضعیت را در همه دوران ها قبول داریم و بعد از صدور پلاتفرم هیات دائم و تذکرات کتبی و شفاهی در جلسه دفتر سیاسی (اسناد آن خوشبختانه در دسترس عموم هست) و اعلام اینکه حزب یک دفتر سیاسی دارد بعهده گرفته ایم و اعلام کرده ایم آنرا باید تا کنگره ادامه بدهیم. مسئولیت رفتار و کردار دو و سه سال گذشته خودتان را میتوانید تقبل کنید؟

و همایون ادامه میدهد:

 “و بازهم اگر حرف بر سر بدهکاریست این کادرها و اعضای حزب حکمتیست هستند که یک دفاع محکم در مقابل دفن کردن سیاستها و تئوریهای شاخص کمونیسم کارگری به منصور حکمت بدهکارند.”

باز هم باید سوال کرد که کدام سیاستها از طرف ما دفن شده است؟ بجای آنها شما کدام سیاستها را به تصویب حزب رساندید؟ لیست این سیاستها را میتوانید برای اطلاع حزب و عموم بنویسید؟  کدام سیاستهای شاخص کمونیسم کارگری و منصور حکمت دفن شده است؟ چرا در مدت این دو و سه ساله و بعنوان عضو کمیته مرکزی و رفقای هم نظر شما در دفتر سیاسی و کمیته های دیگر یک مورد از این سیاستها را نقد نکردید؟ اگر شما این کار را نکردید و ادعا دارید در دو و سه سال گذشته این اتفاق در حزب حکمتیست افتاده است چه کاری در رابطه با جلوگیری از دفن این سیاستها کرده اید؟  اما یک مساله برای همه ما در حزب روشن است که  7 و 8 سال گذشته همین را دیگران به ما گفته اند. ایا شما تازه متوجه این شده اید؟ از کی متوجه شدید و چکار کردید؟ عضو و کادر حزب در حزب حکمتیست و در همه بخشهای آن در ایران و خارج کشور و در همه کمیته های حزبی حق دارند رهبر و رهبران و مسئولینی که اینگونه با حزبشان رفتار کرده اند را مورد سوال قرار بدهند و استیضاح کنند؟ حزب ما این خود آگاهی را داشت و بهمین دلیل قربانی ابهام و تردید و محفلیسم عقب مانده ای که توصیفش رفت نشد. حزب حکمتیست در راه رسیدن به حزب “تعدد نظر و وحدت اراده” که شرط بقای حزب ما و تامین قدرتمند شدن و ایجاد دگرگونیهای اساسی در جامعه است متوقف شده است. ما در این سیاست همچون دیگر سیاستهای رسمی حزب تجدید نظر نخواهیم کرد اما حزب را در قبال کار محفلی باید واکسنه کرد. این برای تحزب کمونیستی حیاتی است. حزب حکمتیست دچار خسارت فراوان شد اما حداقل در این باره خود آگاه تر شده است.

20 ژانویه 2012

عبدالله محمود میگوید: “در حزب حکمتیست مناقشات و اختلافات سیاسی،در هیچ زمینه ای در جامعه مطرح نشده و مشخص نیست اختلافات سیاسی کدام جنبش اجتماعی و طبقاتی متفاوت یا کدام گرایش درون یک جنبش سیاسی و اجتماعی …را نمایندگی میکند.به این معنی به راحتی میتوانیم بگوییم جدال درونی حزب حکمتیست هیچ ارتباطی به جنبش کارگری و جامعه ندارد و اختلافات هم بخشی از هیچ پراکتیک اجتماعی درون جامعه نیست”…

سوال ما هم به سادگی این است که اگر اختلافات کنونی در حزب حکمتیست مطرح نشده است و مشخص نیست و کسی هم از آن خبر ندارد و…، پس چگونه است که هیات دائم دفتر سیاسی یک پلاتفرم بسیار جنجالی که مبنای مباحثات و اختلافات جدی در بعد از کنگره چهارم حزب  است در درون خود و صرفا در درون خود تصویب میکند و به عنوان سیاست حزب منتشر میکند؟ آیا نمی بایست این سیاستها مبنای بیشترین مباحثات در حزب و رو به جامعه میشد و بعد بتوان سیاستهای استنتاجی از آن را بصورت مصوبه به کنگره و پلنوم های حزب برد؟ ایا هیات دائم که مسئولیت حزب را داشت نمیبایست به این مباحثات دامن میزد تا همه هم متوجه شوند که اختلافشان با سیاستهای رسمی و مصوب حزب چیست؟ چرا از طرف تدوین کنندگان پلاتفرم در طول تقریبا دو سال گذشته به مساله جامعه و جنبش ما تبدیل نشد تا همگان از آن مطلع شوند؟   چرامجموعه سیاستهای مندرج در پلاتفرم هیات دائم که به حزب تحمیل شده است بدون اینکه به مراجع ذیصلاح برده شود تا مورد بررسی و تصویب و یا رد قرار بگیرد، در یک هیات 6 نفره تصویب میشود و بعنوان سیاست حزب در نشریه رسمی حزب اعلام میشود؟ خود این رفقا هم اعلام کرده اند و در پلاتفرمشان تاکید کرده اند که حزب باید تغییر ریل دهد و در سیاستهایش دگرگونیهای اساسی داده شود و سوال ما این است که آیا این اندازه تغییر در حزب حکمتیست نیاز به  ماه ها و سالها طرح علنی مباحثاتشان نداشت قبل از اینکه بروند و آنرا تصویب کنند؟ پس مساله باید روشن شود که منشا اختلافات کنونی و تلاش برای تغییر سیاستهای حزب از طریق یک اقدام بسیار غیر حزبی، بسیار سیاسی! و بسیار “رفیقانه” از اینجا است که نشارت میگرید. کسی که این را مورد توجه قرار ندهد قادر به دیدن کل مساله و ایستادن در جای درست در این اختلافات  نیست، جایگاه تبدیل کردن سیاست ها را به مصوبه برسمیت نمیشناسد حزب حکمتیست و سیاستهای تاکنونیش را قربانی میکند، کاری که بخشی از دفتر سیای و بخشی از حزب پای آن نرفتند.

 رفقایی که  میخواستند سیاستهایی را تغییر بدهند،  قادر به تغییر آن در مراجع قانونی حزب نشدند.  به این شیوه دست بردند تا  در درجه اول مخالفینی که تقریبا دو سال گذشته مانع بسیار جدی در راه آنها بودند را  بردارند. اگر هنوز کسانی این را باور نمیکنند زحمت بکشند و فاصله تصویب این پلاتفرم در تاریخ 11 دسامبر تا 15 دسامبر و اقدامات برای حذف تشکیلاتی  مخالفین پلاتفرم سیاسی و عملی که قرار بود هم سیاست و هم نقشه کمیته ها را تغییر دهد را مرور کنند. سوال اساسی رفیق عبدالله و کسان دیگری که این مساله کماکان برایشان مبهم است باید این باشد که هیات دائمی که مسئولت حزب را داشته است چرا حزب را به این سمت کشانده است و چرا مباحثاتش را در سطح علنی طرح نکرد تا حزب و جامعه از آن مطلع شوند] چرا سیاستهایش را به تصویب حزب و نه در جمع 6 نفره، به تصویب نرساند و منتظر نماند تا از این طریق سیاستهایش را به سیاستهای حزب تبدیل کند؟ این کار موجب میشد تا زمینه های درست و وحزبی برای تصویب آنها در حزب فراهم شود. اگر این کار صورت نگرفته است و حزب و ارگانهایش دور زده میشود تا سیاستهای  غیر مصوب  به اسم حزب حکمتیست منتشر شود قبل از هر چیز مسبب این کار را باید برکنار کرد و به هیچ درجه ای بر سر حزب و سیاستهای مصوب اکثریت چانه نزد.

رفیق ادامه میدهند:

“طرفداری از قوانین و اصول سازمانی ای که حزب حکمتیست بر روی آن بنا شده است،تنها کانال و معیار مناسب برای محک زدن اقدامات افراد و گروهها و تشخیص راستی و درستی آن برای برخورد به وقایع درونی این حزب است.و این مبنای نشان دادن بیطرف بودن هر تلاش و دخالت سالمی در این ماجراست”.

رفیق عبدالله محمود به قضاوت رویدادها در حزب حکمتیست نشسته است بدون اینکه قوانین خود ما را مبنای قضاوتش قرار بدهد!  و چون خود بر این مبنا قضاوت نمی کند بنا به گفته خودش بی طرف نیست! ابتدا تصمیم خود را گرفته است.  و این رسم انصافی نیست که قواعدش را خود رفیق عبدالله توضیح میدهد. یکی از بند های قوانین ما (بند 8 متمم اصول سازمانی) در حزب میگوید: “هر کميته، ارگان و يا مسئولى در مقابل پلاتفرم، برنامه و اسنادى که در هنگام انتخاب، پايبندى خود را به آنها را اعلام کرده است متعهد است و نمى تواند آنها را نقض کند. در صورت نياز به تغيير اين اسناد يا سياست ها، ارگان يا مسئول بايد بدوا موافقت نهاد انتخاب يا منصوب کننده را در نشست رسمى آن نهاد جلب کرده باشد. زير پا نهادن رسمى يا عملى اين اسناد با حفظ پست تشکيلاتى مربوطه مغاير است.”

 سوال ما در اینجا هم به سادگی این است که بنا به این قانون ما در حزب، هر کمیته و یا مسئولی (در اینجا هیات دائم) نمیتواند زیر اسناد و برنامه و پلاتفرم هایی بزند که برای پیشبرد آنها انتخاب شده است و چنانچه بر خلاف این عمل کرد باید و موظف است تا برنامه جدیدیش را دوباره به همین ارگان  برای بررسی و تائید برگرداند. معنی این بند از قانون این است که مثلا  کمیته مرکزی انتخاب شده کنگره چهارم و دفتر سیاسی منتخب کمیته مرکزی نمیتوانند پلاتفرمی بیاورند که مغایر سیاستهای کنگره چهارم حزب حکمتیست است. کنگره چهارم حزب حکمتیست به این کمیته مرکزی و دفتر سیاسی اش اجازه نداده است بروند و “دگرگونیهای اساسی” و تغییر ریل” در سیاستهای حزب ایجاد کنند و اجازه نداده است،  تبدیل کردن حزب به حزب داخل کشوری، را حذف کنند، اجازه نداده است ایجاد کمیته های کمونیستی را مشروط به داشتن توازن قوا بکند! اجازه نداده است گارد ازادی را در سطح سراسری آنطور که تدوین کنندگان پلاتفرم در نظر دارند ایجاد کنند و اجازه نداده است بعنوان حزب کمونیستی برای کارگرانی که برای ایجاد تشکل هایی غیر از شورا و مجمع عمومی تلاش میکنند شانه بالا بیندازد و … و در همه این موارد که در پلاتفرم هست، و موارد بسیار دیگری، هیات رهبری حزب موظف بوده است برای تغییر در سیاستهای حزب باز هم به آن ارگانی برگردد که در آن برای پیشبرد سیاستهای رسمی انتخاب شده است. اما هیات دائم دفتر سیاسی راه بسیار “ساده” ای را انتخاب کرد و این سند بازنگری در سیاستهای رسمی حزب را در جمع 6 نفره منتخب دفتر سیاسی برای پیشبرد حزب در فاصله نشست های دفتر سیاسی مورد تصویب قرار میدهد بدون اینکه حتی منتظر جلسه دفتر سیاسی اش باشد و بدون اینکه منتظر بماند تا 4 ماه دیگر موعد کنگره اش برسد و آنها را به کنگره ببرد. چرا هیات دائم این کارها را نکرد؟ در این چنین صورتی  بقیه رهبری حزب و دیگر ارگان و کمیته های حزبی هشدار دادند و اخطار کردند که چنانچه هیات دائم این سند غیر قانونی را پس نگیرد خودش عدم صلاحیت خودش را امضا کرده است.هیات دائم به حزب و قوانین و مصوبه و ارگانهایش پوزخند زد و آنها بودند که عملا انشعاب خود را از حزب اعلام کردند . آنها بودند که سیاستهای خود و رفتار خود را بر حزب تحمیل کردند. حزب از خودش و سیاستهای مصوبش دفاع کرد.

کشف و بازبینی  دو سیستم

برای بسیاری یکبار دیگر دو سیستم در سازماندهی و فعالیت حزبی مورد بازبینی و کشف مجدد قرار گرفت. حزب حکمتیست یکی از آنها را با خودآگاهی بیشتری باید انتخاب کند. سازمان حزب بر اساس مصوبات و تصمیم ارگانها کار میکند و یا تصمیم افراد و مصلحت های فردی؟ جواب به این سوال میتواند کمک کند اختلافات را بیشتر متوجه باشیم.

اتفاقی نیست که در وضعیت کنونی اختلافات در حزب حکمتیست که حزب عملا دو بخش شده و بطور واقعی بعضا سه بخش، هنوز بسیاری هستند که تبعیت نکردن همه حزب را از هیات دائم سرکشی مینامند و اعلام تبعیت از دفتر سیاسی رسمی را چپاول و گردنه بگیری و غارت. این ساده ترین و عامیانه ترین تئوری برای توضیح این پیچیدگی است.واقعیت چیز دیگری است. جایگاه کمیته ها ارگانها و مصوبات در حزب حکمتیست یکبار دیگر باید “کشف” شود.

 اگر هیات دائم و رفقایی خود را با تئوری غارت راضی کرده اند منطقا راهشان چیز دیگری است که عملا و مدتهاست آنرا انتخاب کرده اند. در عوض باید حزب کمیته ها و ارگانها و مصوبات را برسمیت شناخت و این میتواند کلید بهتری برای این مشکل بدست بدهد و حزب ما با اینها تعریف شده است. آنچه از نظر این رفقای ما نمیتواند برسمیت شناخته شود همین است. نه مصوبات معنایی دارد و نه کمیته ها و کادرهای حزب و تصمیماتشان ارزشی دارد.(حتی انجا که به کمیته هم نظر خودشان هم برگردد) تلاش فراوان برای ساختن حزبی که بر این پایه ها ایستاده است را با یک ماه مسئولیت میتوانستند بر باد بدهند. به آن احتیاجی ندارند. برسمیت شناختن حزب حکمتیست بعنوان حزب مصوبات و ارگانها و کمیته ها به معنی رد تئوری های عامیانه و دم دست در برخورد به اختلافات سیاسی است. این مساله هم بخشی از خود اگاهی ما برای سازماندهی کمونیستی ماست و برای رفقایی که تئوری غارت و سرقت میتواند قانع کننده باشد یا هنوز حزب حکمتیست را نشناخته اند و یا چنین سیستمی برای امرشان کارساز نیست و هر دوی اینها را ما در این مدت دیده ایم.

رفیق عبدالله محمود متاسفانه برای تکمیل سناریوی دفاع از اقدامات هیات دائم ، ارگانها و کمیته ها و تصمیمات آنها  در اختلافات اخیر را نه تنها برسمیت نمیشناسد بلکه بنا به موضعگیری اش آنها  را غارتگر مینامد. بی مناسبت نیست که نکاتی در این مورد گفته شود.

حزب حکمتیست بنا به تلاش های بسیار در طول سه و چهار سال گذشته متکی بر کمیته ها و ارگانهایش شده است. تلاش بسیار زیادی بوسیله هیات دبیران( که مجمع متشکل از همه دبیران کمیته های حزب و دبیر کمیته مرکزی بود و در پلنوم 22  بالاخره با تصمیم اکثریت پلنوم کنار گذاشته شد) این حزب بعمل آمد تا پایه های حزب را همچون بر کمیته هایی با کارکرد کمونیستی و کارگری که مجری سیاستهای کمونیستی و سیاستهای حزب هستند و همچنین در چهارچوب آن سیاستها دارای اختیار برای فعالیت باشند ایجاد کند. چهار کمیته تبلیغ و آموزش، کردستان، سازمانده و خارج کشور بازسازی و ایجاد شد، در این میان یک ویژگی کمیته سازمانده که مسئولیت فعالیت سازماندهی حزب در داخل کشور و با رویکرد مهم تبدیل حزب به حزب داخل کشور، بعنوان یک بخش مهم و گسترده بازسازی شد. هر کدام از این کمیته ها برنامه کار خود برای مدتهای معیین را در میان خود تصویب و بعد برای بررسی و تصویب نهایی به هیات دبیران میبردند. هیات دبیران و یا دفتر سیاسی حزب و دبیر کمیته مرکزی بدون تصویب قرار و هر سیاستی نمیتوانست و قادر نبود به هیچ کمیته ای دستوری برای اجرا بدهد بدون اینکه ابتدا این قرار و سیاست در ارگان بالاتر به تصویب نرسیده باشد. ارگانهای مشابه دیگر همچون دبیر خانه و خزانه داری و … هم به همین روال و در چنین سیستمی کار میکردند. این روال برای رفقایی چندان مناسب نبود و روابطی نه بر اساس رابطه ارگانها و در اتکا به کمیته ها و معتبر اعلام کردن و رسمی کردن رابطه با آنها و معتبر اعلام کردن تصمیماتشان، بلکه بر اساس بی اختیار کردن و سست کردن برخی ارگانها و کمیته ها (بویژه کمیته سازمانده) حرکت میکردند. با تصویب ارایش جدید در پلنوم 22 و تصویب  پلاتفرم هیات دائم در ارگان خودش، این تمایل بشدت تقویت شد  که گویا هیات دبیران میتواند با تصویب یک پلاتفرم که شرح آن رفت، برنامه عمل پیشنهادی خود را به کمیته ها دیکته کند. این جدال دو سال گذشته ما در مورد جایگاه کمیته ها با تصویب پلاتفرم “فیصله” داده شد و بهمین دلیل است که وقتی کمیته سازمانده حزب پلاتفرم هیات دائم دفتر سیاسی را به دلیل ناخوانایی با سیاستهای رسمی حزب غیر قانونی اعلام میکند و آنرا به اجرا در نمیاورد بلافاصله دبیر و اعضایش خلع مسئولیت و مورد انتقاد قرار میگیرند. مثال دیگری که  حدود یکسال قبل اتفاق افتاد میتواند این ادعا را بخوبی ثابت کند و آنهم انتشار مباحثات “تحزب کمونیستی طبقه کارگر” از کورش مدرسی در نشریه سازمانده کمونیست بود. کمیته سازمانده بعد از این اقدام طی نامه ای از دبیر کمیته مرکزی و رئیس دفتر سیاسی دستور میگیرد که این شماره نشریه بدلیل چاپ این مبحث باید جمع آوری شود چرا که سیاستهای مندرج در این مباحث جدید هستند و مورد مخالفت تعدادی از رهبران حزب است و در رهبری حزب هم تصویب نشده است. کمیته سازمانده این دستور را فاقد اجرای قانونی دانست و آنرا رد کرد و رسما طی نامه ای به این رفقا (که رونوشت آن به هیات دبیران حزب داده شد) نوشت که کمیته سازمانده سیاستهای مندرج در این مباحثات را جدید نمیداند و آنها را دقیقا در ادامه منطقی سیاستهای سازماندهی کمونیستی حزب میداند و چنانچه شما خواهان برچیده شدن این شماره نشریه هستید باید ارگان رهبری را متقاعد کنید و مصوبه این ارگان را به ما ابلاغ کنید و نه دستورات فردی مقامات حزبی را، و در صورت چنین ابلاغیه ای کمیته سازمانده به آن عمل خواهد کرد. کمیته سازمانده این روال قانونی را به دبیر کمیته مرکزی و رئیس دفتر سیاسی متذکر شد. این روال قانونی و حزبی از طرف این رفقا هیچگاه طی نشد. و  هیات دبیران وقت در تصمیم رسمی خود هیچ انتقادی به کمیته سازمانده حزب نداشت. میخواهم تاکید کنم که حزب حکمتیست در سه سال گذشته بر اساس کمیته ها و اختیارات واقعی این کمیته ها برای پیشبرد فعالیتهای حزب متکی بوده است و رابطه ارگان بالاتر با آنها بر اساس مصوبه این ارگانها بوده است و نه تصمیمات فردی مقامات حزبی  و متاسفانه در تمام طول این مدت هیات دائم و کمیته سازمانده حزب با مشکلات و حقیقتا  اعتصاب طولانی مدت کمیته کردستان حزب در فعالیتهای مصوب پلنوم 15 حزب روبرو بوده است.  لازم است گفته شود که کمیته ها و ارگانها در حزب حکمتیست نه بر اساس روابط بین افراد بلکه رابطه بین کمیته ها و ابلاغیه های فی مابین رسمیت دارد و چنانچه این مکانیزم برسمیت شناخته نشود تصمیمات هر کدام از این کمیته ها و ارگانها هم برسمیت شناخته نمیشود و متاسفانه رفیق عبدالله محمود هم داستان “غارت و چپاول” کمیته ها و ارگانها و خزانه و سایت را تکرار میکند یعنی نکته ای که دقیقا برسمیت نشاختن این ارگانها و تصمیماتشان است. در اختلافات اخیر برخی از ارگانهای حزب از دفتر سیاسی رسمی و قانونی حمایت کردند و برخی دیگر از هیات دائم. ایا رفیق عبدالله محمود و رفقای دیگر، با شناخت بیشتر از سوخت و ساز سازمانی و رابطه آنها بر اساس موازین حزبی و نه محفلی تصدیق میکند که شغل امثال من ، بهرام مدرسی، اعظم کم گویان، بهروز مدرسی، محمد فتاحی یدی گلچینی و پری زارع و چند ده کادر دیگر هم طراز ماها در این حزب  دزدی و سرقت نیست؟ رفیق عبدالله قبول میکند که این همان داستان “دزدی و سرقت خزانه داری ” کومه له است که زمان ترک کومه له به رحمان حسین زاده و حه مه سور و من زده شد ند و ادعا میکردند که دارایی های کومه له را غارت کرده و انرا به منصور حکمت داده ایم!؟ اتهامی که انصافا  برخی از رهبران کومه له در آن زمان در جلساتشان انرا رد میکردند و حداقل از کرامت شخصی ما دفاع کردند….

وضعیت کنونی در حزب حکمتیست حاصل کارکرد گرایشی است که  به حزب حکمتیست ،کمیته ها و ارگانها و مصوباتش به این شکل که ساخته شد نیاز نداشت. این گرایش برای زیر و رو کردن این سیستم قدم به قدم و با اره کردن پای حزب و رواج اختلافات به شکل محفلی و طرح در دالانها و اشپزخانه ها! سرمایه گذاری کرد و شکست خورد.  هیچگاه سیاستهای مندرج در پلاتفرم هیات دائم به مباحثات مهم و علنی برای حزب و رو به جامعه طرح نشد در حالی که در محافل دهن به دهن میگشت. این پلاتفرم به قوانین و موازین حزب برای تصویب در حزب متکی نشد و با سد محکمی از رای دهندگان به بخشی از رهبری حزب مواجه شد و حزب تا هم کنون و متاسفانه با خسارت های زیاد سر پا است و باید آنرا باز هم در ادامه سیستم موجود یعنی مصوبات، کمیته ها و ارگانها متکی کرد. بنابر این حزب حکمتیست حزب ارگان ، مصوبات و کمیته هایش است و نه حزب محافل و تصمیمات سیاسی  آنها و مقامات حزبی.

15 ژانویه 2012

زنده باد حزب حکمتیست

دفتر سیاسی و هئات مشترک دو حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان مورد حملات آشکار  رفقای هیات دائم و برخی از اعضای دفتر سیاسی  قرار گرفته است. قبلا و به طور رسمی هیات دائم ماتریال و زمینه های لازم برای این چنین فضایی را آماده کرده بود. هر دو بار که پیشنهادات رفقای هیات دو حزب عراق  برای تشکیل هیات مشترک و تدارک کنگره و … ارائه شد رفقای هیات دائم جواب رد دادند.  این رفقا تلاش کردند هر دو بار بن بست محفل خود را به کل حزب و به این پیشنهادات سازنده برای حزب تسری بدهند و با استقبال روبرو نشد. رفقای هیات دو حزب معلوم شد که زیر بار شرط و شروط بی منطق هیات دائم که متاسفانه هر چه زمان میگذرد بیشتر در اوهام خود غرق میشوند، نرفته و این موجب ناخشنودی و برآشفته شدن این رفقا را فراهم کرده است تا جایی که در تلاش برای  دست یافتن به سراب های دیگر و این بار در حزب عراق و کردستان برای یافتن راهی در ساکت کردن این دو حزب بر آمده اند. چنین حملاتی به هیاتی که قضاوتش برای یک طرف ناخوشایند است چیزی غیر از این نمیتواند باشد. هیات دائم و این رفقایی که پیشرو این حملات  اند تصور میکنند با عملیات “تکثیر شما ل علی ها” در میان رفقای عراق و کردستان راهی خواهند یافت تا  سوت و کارتهای زرد و قرمز داور را که مرتبا فول های هیات دبیران را گوشزد میکند بگیرند! هیچ چیز ساده تر و سطحی تر از این نیست که رفقای هیات های دو حزب عراق و کردستان را در منگنه گذاشت که به نفع یک طرف و انهم هیات دائم قضاوت کند. این نحوه برخورد  ظاهرا قاطعانه و در واقع تو خالی و دیپلمات مابانه در گذشته هم که بمنظور فشار برای تغییر موضع استفاده شده است سابقه دارد.

همه ما آگاه هستییم که این دو حزب و بویژه سطح بالایی از رهبری و کادرهای دو حزب به مسایل ما نا اشنا نیستند. در یکسال گذشته بار بسیار سنگینی از وضعیت در رهبری حزب حکمتیست را بر دوش کشیده اند و بعضا مسئولیت حفظ حزب از متلاشی شدن را گرفته اند . ما در برابر تلاشهایشان سر تعظیم فرود اورده ایم. در پلنوم 21 اگر فراموش نشده باشد همه بر این مساله اذعان کردیم. پلنوم 21 دو دستاورد مهم داشت یکی دخالت کل کمیته مرکزی در حفاظت از حزب و سیاستهایش و دیگری نقش پیشتازانه  و دخالتگرانه دو حزب عراق و کردستان در حفظ حزب و دفاع از خط ، رهبری و سیاستهای تاکنونیش. چرا اکنون این رفقا عینک های ناباوری به دخالتگری و قضاوت رفقای عراق و کردستان بر چشم زده اند؟ جواب این است که به نفع هیات دائم حرف نمیزنند!!  این رفقا ناخشنود از این هستند که  منفعت حزب بر منفعت محفل مقدم است. رفقای هیات دائم از این ناخشنوند و آزرده خاطرند که دیگران نمیتوانند اوهامی که انها در مورد خود و حزب به آن دچار شده اند را بپذیرند. این اوهام را در هر بخش تشکیلات که توانسته باشند تسری داده اند و رفقای نه چندان کمی هم هستند که خود را شریک با آنها می دانند اما از اینکه دو حزب عراق و کردستان به این نمی پیوندند مستوجب این همه غضب شده اند.

فعلا احزاب عراق میتوانند استفاده کنند ما در راهیم!

علیرغم وضعیتی که حزب حکمتیست به آن دچار شده است، یک واقعیت بسیار مهم برای همه قابل مشاهده است و آنهم پابند شدن به موازین و مقررات حزبی است. خوشبختانه و تا هم اکنون فکر میکنم دیگر هیچ گاه در میان ما و در میان دو حزب عراق و کردستان  بروز پدیده مشابهی نمیتواند دیده شود.نمیتوان کمیته و ارگانی داشت که  بر خلاف مقررات مصوب و مشترک برای همه حزب اقدام کند. هیچ رهبری قیم مابی نمیتواند خود سر و مخفیانه بدور از چشم مهمترین ارگانهایی که منشا انتخاب این رهبری و سیاستهایش بوده است اعلام کند که ریل حزب را تغییر میدهد و در حزب دگرگونیهای اساسی ایجاد میکند. هیچ کسی نمیتواند “فتوا” بدهد و دستور جمع کردن نشریه کمیته ای را بدهد که منتشر کرده است، ایتدا باید رفت و ارگان رهبری را متقاعد کرد که نظر و رای خود را صادر کند، هیچ ارگان رهبری نمیتواند مانند هیات دائم ما برود و مخرج مشترک اعضایش را و سیاستهای مورد توافق آنها را “کات و پیس” کند و به عنوان سیاستهای حزب اعلام کند. احزاب ما تا هم اکنون این چنین دستاورد بزرگی را بدست آورده اند. این دستاورد برای حزب حکمتیست بسیار گران تمام شده است اما این واقعیت را نمیتوان ندید که برای اینده حزب حکمتیست و حال دو حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان این تثبیت شده است. موازین سازمانی ما باید از این ببعد این دستاورد مهم را در کار حزبی و فعالیت مشترک تثبیت کند که هر گاه رهبری حزب به چنین رفتاری دست زد بقیه رهبران و مسئولین حزب ناچار از نمایندگی کل حزب باید باشند و تا رساندن آن به کنگره اش و مرجع تصمیم گیری آنرا حفظ کنند. این دیگر به خوداگاهی این احزاب و جنبش ما تبدیل شده است.

شکست بعد از شکست، فرصت ها از دست رفت، احزاب عراق مقصر نیستند

واقعیت این است که پلان های هیات دبیران یکی بعد از دیگری به بن بست خورده است. زمانی اعضا کمیته مرکزی از طرف دبیرش فراخوانده شدند تا به پلنوم فوق العاده بیایند، نیامدند و دبیر کمیته مرکزی را نثار سخنان بی مایه ای کردند. دو بار پیشنهاد هیات مشترک و نشست مشترک برای تدارک کنگره  را رد کردند و فرصت ها را یکی بعد از دیگری از دست دادند و براستی منفعت محفلی هیات دائم بیشتر نمایان  شد. این رفقا نمیتوانند  قبول کنند که  نماینده تمام و کمال عقبگرد به حزب شدند. عقب گردی که بیش از یک سال بود در حال تکوین بود و  با تشکیل این هیات و رسیدن به “اکثریت” که آرزوی آن بر دل نشسته بود،به نقطه انفجار رسید.  این رفقا راه پس و پیش ندارند و بجای مستددل کردن سیاستهای مندرج در پلاتفرشمان دارند انرا  به این عنوان که اینها همان سیاستهای حزب است که در دوران های مختلف وجود داشته و انها فقط آنرا  “کات و پیس” کرده اند شانه خالی میکنند.  امروز یا فردا شما خوب است و درست است و مهم است از این سیاستهایی که آنرا خواستید به سیاست حزب تبدیل کنید دفاع کنید. هر جا هم که قابل دفاع نبود واقعا مورد انتقاد همه و شما هم قرار بگیرد و کنار گذاشته شود. کنگره حزب میتواند قبل از پرداختن به این مساله این دستاورد را برای جنبش ما و حزبهایش برسمیت بشناسد یا رد کند. به همین دلیل مهم است همه حزب به کنگره برویم. به همین دلیل مهم  است منفعتی که هیات دائم آنرا به منفعت نصف کمیته مرکزی و بخشی از کادرهای حزب تبدیل کرده است از طرف این رفقا کنار گذاشته شود. میتوان برای روشن کردن همه این مسایل که واقعا فقط با کنگره جوابگو است رفت و کنگره را کنگره همه حزب کرد و چه بهتر که این کار از طریق پیشنهادات حزب عراق و کردستان عملی شود.  سازماندادن پلنوم که بوسیله هیات دائمی که خود مانند دیگر بخشهای رهبری مشمول رسیدگی به عملکردش میباشد نه درست و نه در صلاحیت آن و نه راه حل سالم عبور دادن حزب و یا بخش هر چه بیشتری از آن به کنگره است . پلنوم راه حل وضعیت کنونی حزب نیست. این انتخاب در برابر همه ما قرار گرفته است. چنین کنگره ای و نه پلنومی که  دو شقه بودن حزب را تثبیت میکند راه حل همه ما است. این انتخاب در برابر بسیاری از رفقایی که پلنوم را راه حل میدانند قرار دارد. لازم است، مهم است و بسیار هیجان انگیز خواهد بود که همه ما با هم به کنگره برویم و همه با هم این پیروزی را جشن بگیریم. در چنین صورتی رفقای عراق و کردستان را هم همراه خود خواهیم داشت. همه ما صاحب این خواهیم بود که حزب را سالم و بدون خسارت بزرگی به صاحبش که کنگره است تحویل دهیم.

احزاب کمونیست کارگری عراق و کردستان تقصیری ندارند و راه حل را نه در حمله به انها بلکه در شکست ها و اوهامی که هیات دبیران به آن دچار است باید جستجو کرد. همه ما و وبویژه عملا بسیاری از ما برای خشت خشت احزاب کمونیست کارگری عراق و کردستان فعالیت کرده ایم، نباید اجازه داد سهل انگارانه محفلیسم و تغییر ریل ها، بدون اینکه خود را ملزم به گرفتن اجازه و عبور از مراجع مهم حزبی بداند، به احزاب عراق و کردستان تسری پیدا کند، این باید ممنوع اعلام شود.

12 ژانویه 2012

 رفقای حزب عراق و کردستان در تاریخ 3 ژانویه اعلام کردند که شرط دخالت مجدد آنها در حل اختلافات در حزب تشکیل هیاتی با نظارت انها از هر دو طرف برای رسیدگی به همه مسایل کنگره است. ما بلافاصله این راه حل را برای جلوگیری هر چه بیشتر پراکندن حزب و رساندن آن به کنگره برای متحد کردن و یا انشعاب احتمالی هر بخشی از آن مناسب دانستیم. تصمیم خود را به اطلاع این رفقا و برای اطلاع افکار عمومی و بویژه همه کادرها و اعضا حزب در داخل کشور که بی صبرانه تحولات حزب را در آن شرایط دشوار عدم دسترسی به اطلاعات لازم حزب، دنبال میکنند اعلام کردیم. ما یکبار دیگر تعهد به حفظ حزب و سلامت سیاسی آن را نشان دادیم. هیچ راه دیگری شفاف تر و سیاسی تر و روشن تر از این نیست که در چنین شرایط بسیار دشواری که در حزب برای تک تک ما وجود دارد همه حزب بتواند در اینده و سرنوشت حزب دخالت کند چرا که عملا 3 پلنوم قبلی به هیچ عنوان این مشکلات را نه تنها حل نکرد بلکه وضعیت کنونی به نوعی هم حاصل کار این پلنوم هاست. هر کدام از جناح ها و هر کدام از اعضا رهبری و کادر مرکزی چه نقشی در این وضعیت داشته اند یا نداشته اند این را همه ما در کارنامه خوب و بد خودمان داریم. این را میتوان و باید همه ما برای خود و حزب و نقشی که میخواهیم داشته باشیم بررسی کنیم اما الان زمان برای این بسیار دیر است وباید حزب را نجات داد و با کمترین صدمات به آن و بدون اینکه بخواهیم یک نفر از ان به این دلیل خارج شود به کنگره ببریم تا همه در کنگره تصمیم و نقش خود را برای حزب و اینده خودشان ایفا کنند.

هیات دائم صلاحیت سازماندهی پلنوم را از هر لحاظ ندارد

 هیات دائمی که صلاحیت رهبری حزب را بعد از یک مدت کوتاه از دست داد مطلقا صلاحیت سازماندهی و فعالیت برای سازماندهی پلنومی که ادامه پلنوم های قبلی است را ندارد چه برسد به اینکه بخواهد باز هم با زور رای “تغییر ریلش” را ضمنی یا رسمی قانونی کند. این مرگ تدریجی حزب است. چرا که هیاتی که صلاحیت خود را خود سلب کرده است نمیتواند و امنیت حزب را بهم ریخته است نمیتواند مدعی بازگرداندن امنیت شود ابتدا باید به وضعیتش نه در جلسه ای و تجمعی که خود سازمان میدهد بلکه در تجمعی و مراسمی که دیگران برای رسیدگی به وضعت حزب و همه ما برگزار میکنند شرکت کنند.

داستان پلنوم داستان دور زدن مجدد حزب به همان شیوه محفلی است.

رفقای هیات دائم از سویی در همه سطوح حزب و هر جا که کمیته و ارگانی با آنها از لحاظ تشکیلاتی هم جهت نیست تشکیلات های موازی ایجاد کرده است و عملا انشعابی را بر حزب تحمیل کرده است و ازسوی دیگر برای فریب افکار عمومی نشان میدهد که دنبال اجرای موازین و مقررات در حزب است. این واقعیت ندارد.

در عوض ما بعنوان دفتر سیاسی و مدافعین خط رسمی، حزب را حفظ کرده است و دنبال ساختن تشکیلات های غیر واقعی و الترناتیو و در واقع کارتونی نرفته است. هر تصمیمی از طرف رفقای کادر و مابقی کمیته ها اگر هم دارای ایرادات جدی بوده باشد به همین صورت پذیرفته شده است و با با کمیته های کارتونی جایگزین نکرده است.رای و حرمت این رفقا قبل از منفعت و مصلحتی برای ما مهم بوده و هست.  

قبلا و بار ها تاکید کرده ایم که هیات دائم با زیر پا نهادن مقررات حزب در باره تصویب سیاست های حزب از طریق ارگانهای رهبری و کنگره، حزب را زیر و رو کرد. حزب را در ناامنی مطلق فرو برد و آنرا در آستانه فروپاشی قرار داد. این رفقا با تصویب پلاتفرمشان برای رهبری در حزب صرفا آنرا در جمع 6 نفره خود به تصویب رساندند، آنرا منتشر کردند و به کمیته های حزب اعلام کردند تا بر اساس پلاتفرم رهبری نقشه های جدید شان را تدوین کنند. این زیر پا گذاشتن همه مقررات تاکنونی حزب بوده است و بویژه حزب حکمتیست در پلنوم های 20 و 21 و 22 نتوانسته بود هیچ سیاست و نقشه جدی و اساسی که مورد اختلاف بودند را مورد تصویب قرار بدهد. احزاب کمونیست کارگری عراق و کردستان و هیات های رهبری آنها که در پلنوم های ما حضور داشته اند این واقعیت را میدانند. با در دست گرفتن رهبری جدید حزب آنهم به یمن تلاش برای “بیرون امدن از اقلیت” و طرح جدید رهبری، طرح و نقشه های مورد اختلاف جدی بلافاصله بعنوان مصوبه حزب در میان هیات دائم 6 نفره تصویب و منتشر میشود. این بزرگترین ناامنی و شوک را به حزب وارد کرد. ما از همان 11 دسامبر و در جلسه دفتر سیاسی اعلام کردیم که یا این پلاتفرم باید به مجرای قانونی خود برای تصویب برگردانده شود و یا این هیات صلاحیت کار تا کنگره حزب را ندارد. با رد تقاضای ما این رفقا عملا هر گونه صلاحیتی را از خود سلب کردند. ما از این اتفاق بزرگ جلوگیری کردیم که اختلاف سیاسی را در حزب حکمتیست میتوان  با تصمیم تشکیلاتی فیصله یافته اعلام کنند. این مرگ حزب ما است. این مرگ حزب سیاسی است  که همه ما برای پایه ریزی ان تلاش کرده ایم و همه بر این مساله آگاه بوده ایم، این روند را هیات دائم حزب با این تصمیم میخواست سقط کند. حزب حکمتیست برای تبدل شدن به حزب سیاسی راهی غیر از “تعدد نظر و وحدت ارده ندارد” در غیر اینصورت مانند فرقه حزب کمونیست کارگری و امثالهم هر روز باید صبحگاه داشت و شب با دعای زنده باد حزب غیر سیاسی بدن اختلاف نظر خوابید، این سنت و سیاست ما نبوده و حداقل در سه پلنوم اخیر حزب این مساله بیش ار همیشه اثبات شده بود. ما تعهد کردیم و تعهد داریم حزب را تحویل کنگره بدهیم و این کار را باید انجام بدهیم. هیات دائم با دور زدن این تصمیم مهم نمیتواند از مسئولیتی که داشته است جا خالی بدهد.

واقعا مشت نمونه خروار است؟

به نمونه هایی از کارکرد رفقای هیات دائم در این مدت توجه کنید لطفا

-          در جلسات مخالفین خود شرکت نکنید و آنها را تحریم کنید!

این حکم منظما از طرف هئات دائم و دیگر اعضا رهبری هم نظر با انها در حزب پمپاژ شده است.

درحالی که همه کادرها و اعضا حزب نیازمند حضور در جلسات بحث و جدل در مورد مسایل مورد مناقشه بودند این رفقا همه جلسات ما را تحریم کردند. این در حالی است که ما هیچ جلسه ای را برای بحث و ابراز نظر حتی اگر بمدت های چند دقیقه ای بوده باشد از دست نداده ایم. این نمونه جالبی از ایجاد فضای سیاسی در میان حزب است که این رفقا به آن دامن میزنند!

-          سایت های تحت مسئولیت باید پاکسازی شوند

در سایت هایی که تحت مسئولیت این رفقاست اتفاقاتی متناسب با مباحثات سیاسی و تغییرریل های قابل پیشبینی در این رفقا اتفاق افتاده است. نوشته ضد حزبی و ضد کمونیستی که خواهان کوتاه کردن دست و خط کورش مدرسی از حزب است درج شده است. باور آن دشوار است لطفا به لینک زیر مراجعه کنید.

http://iran-telegraph.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2473:2011-12-26-19-39-37&catid=27:2010-01-04-20-34-26&Itemid=57

کسانی که این نوع مطالب را امروز در سایت های حزب درج کرده اند و اجازه و فضا برای چنین کاری را از هیات دائمشان گرفته اند فردا وقتی که مزاحمها را  در کنار خود نداشتند  ازادانه قلم هایشان رابر علیه ما بکار میبرند. امروز هنوز جسارت کامل برای این کار وجود ندارد و باید غیر مستقیم و از زیان دیگران این کار را بکنند.

در سوم ژانویه رفیق امان کفا اطلاعیه کوتاهی داد مبنی بر تسلیت به مدافعین خط رسمی حزب و در این اطلاعیه چنین نوشته بود: برداشته شدن پیوندها به بهرام مدرسی، اسد گلچینی، سایت سازمانده کمونیست، سایت کمیته سازمانده، بنیاد زن و جامعه، کورش مدرسی، از بخش پیوندهای سایت موازی “حکمتیست ها” ساخته شده توسط هیئت دائم را به دوستداران خط رسمی حزب حکمتیست تسلیت می گویم.

-          تصمیماتی متناسب با تغییر ریل!

و بالاخره بشنوید از شاهکارهایی که توسط اعضایی از هیات دائم خلق شدند. یکی از رفقای هیات دائم که عضو سازمانده پلنومی است که ما را هم به آن فرامیخوانند! بدون اینکه حتی مورد اعتراض هم محفلی هایش قرار بگیرد (البته از طرف یکی از اعضای کمیته مرکزی بشدت مورد انتقاد قرار گرفت) این چنین بی پروا در مورد ثریا شهابی که درخواست پلنوم فوق العاده(آن زمان پلنوم لازم نبود!!)  حکم صادر میکند:

 (رفیق شهابی شما و محفلی که به اسم حزب حکمتیست رفتید بیانیه بیرونی منتشر کردید فاقد کوچگترین مشروعیت و اخلاق و پرنسیب هستید. شما دبیر کمیته مرکزی ما نیستید. شما ‌هیچ ربطی به حزب حکمتیست ندارید و کمیته مرکزی و کادرهای این حزب کمونیستی این رفتار ضد کمونیستی و ضد حکمتیست را تقبیح میکنند!!!
شما با این کارتان حکم اخراخ خود را در حزب امضا کردید)!

14 دسامبر 2011

امضای رفیق نزد اعضا کمیته مرکزی محفوظ است!

قضاوت با شماست.

رفقای کمیته مرکزی، کادرها و اعضا حزب

هیات دبیران حزب از نظر ما فاقد صلاحیت است. پلنوم به این شکایت ما و تصمیم ما و همچنین تصمیم تغییر ریل از طریق یک عملیات تشکیلاتی بدون مصوبه و اجازه پلنوم یا کنگره از طرف رفقای هیات دائم نمیتواند رسیدگی کند. این مهمترین معضل و مساله کنونی در این حزب است. کسی که قانون را شکسته است باید ابتدا پاسخگو باشد. ابتدا یقه کسی که به قانون شکن اعتراض کرده است را نمیگیرند. این دو تا هم با هم ممکن نمیشود باید یکی یکی به این مسایل رسیدگی شود. هیچ صلاحیتی برای سازماندهی پلنومی که قانون شکنان انرا سازماندهی میکنند نیست. ابتدا باید این معضل بطرف شود. این معضل در کنگره میتواند حل شود که همه ما در برابر آن مسئولیم. کادرهای حزب در آن صاحب تصمیممند که بسیاری از آنها بدرست یا به غلط مدعی هستند که این کمیته مرکزی و کل ان حزب را به این روز رساند ه است، 3 پلنوم قبلی هم عناصری جدی از این حکم را در خود دارد. باز هم با بستن پلنوم و انهم در شرایطی که این بار برای هیات دائم و تعداد دیگری از رفقا بستن ان مهم شده است نمیتوان به این وضعیت رسیدگی کرد. در بیرون از ما و نزدیکترین رفقای ما که احزاب کمونیست کارگری عراق و کردستان هستند دارند قضاوت میکنند که وضعیت حزب چگونه است و میدانند که در همان رسیدگی به دستور های پلنوم حزب متلاشی خواهد شد. این واقعیت را ما میدانیم که پلنومی که میخواهد بهر قیمتی قانون شکنان را از زیر ضرب مماشات و ساده کردن موضوع بدر کند پای حزب را با تیر زده است. هیچ منطقی در تاکید و اصرار رفقای اکثریت کمیته مرکزی نیست که با این وضعیت میخواهند بروند و به اصطلاح اولویت های امروز هئات دائم را بدون رسیدگی به وضعیتی که ایجاد کرده اند تامین کنند! این واقعیت ندارد. یکبار دیگر باید تاکید کرد که امید دیگری که رفقای دو حزب عراق و کردستان ایجاد کردند را ما داریم از دست میدهیم. هیات دائم این را از دست داد بنظر من نباید خود را با این رفقا هم سرنوشت کنیم. آگاهانه این رفقا تصمیم به انشعاب از حزب گرفته اند و نمونه های بسیاری از این عملکرد در حزب موجود است. ما با تشکیل کنگره با یا بدون این رفقا حزب را متعهد هستیم که سر پا نگاه داریم و پروسه رسیدن به کنگره باید طرح همه مسایل سیاسی و تاکتیکی و استراتژی حزب باشد و بیشترین فضا را برای ابراز نظرات و مباحثات سیاسی ایجاد کنیم تا کنگره بتواند به مناسبترین تصمیمات برسد. از تشکیل کنگره حمایت کنید و مهمتر اینکه در کنگره پنجم حزب شرکت کنید. این کنگره میتوانست با شرکت همه رفقا باشد متاسفانه یکبار دیگر رفقای هیات دائم این شانس مهم برای حزب را از دست دادند. حزب باید مسیرش را از منفعت یک محفل جدا کند. سزاوار نیست این محفل برای همه ما تصمیم به تشکیل پلنوم بگیرد و اهدافش را در آن دنبال کند، سزاوار نیست با چک سفید هیچکدام از ما ها پیشنهادات سازنده رفقای حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان را منظما و برای بار دوم رد کند و باز هم بر روی رای و اعتماد شما تاکید داشته باشد. چک سفیدی که به این رفقا داده اید را لطفا پس بگیرید. ما راه دیگری غیر از برگزاری کنگره پنجم نداریم ظاهرا هیچ راه حل دیگری که رفقای حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان ازمایش کنند و این رفقا به آن جواب رد نداده باشند نمانده است. مناسبتر بود که راه حل این رفقا را دنبال کنیم و این برای همه حزب و همه رفقای حزب بویژه رفقای ما در ایران که بی صبرانه مسایل حزب را دنبال میکنند راه حل مناسبی بود. همه چیز به این ترتیب در بن بست است. ما  بسیاری از اعضا و کادرهای حزب راهمان را برای تشکیل کنگره حزب دنبال می کنیم. با ما همراه شوید.  

4 ژانویه 2012

اقدام غیر مسئولانه رفقای خط بازنگری و اعلام خطی دیگر در قالب “پلاتفرم سیاسی عملی هیئت دائم”٬ به عنوان سیاست حزب حکمتیست٬ بدون توافق حزب و مراجع آن٬ کل حزب را با وضع خطیری روبرو کرده است. پلاتفرم و تغییر خطی که در هیچ کنگره ای به بحث گذاشته نشده است و در پلنوم ٢٢ کمیته مرکزى کنار گذاشته شده است. خطی که تا هم اکنون نه در حزب و نه در بیرون حزب و رو به جامعه٬ به روشنی و شفاف خود را بیان نکرده است. رفقای خط  بازنگری به جای طرح شفاف و روشن نظرات خود٬ به جای بیان نقد خود از خط تا کنونی حزب حکمتیست و به جای  دادن امکان قضاوت و دخالت اعضا و کادرهای حزب، و فراهم کردن شرایطی که همه بتوانند در آن انتخاب سیاسی کنند، خود و جمع خود به عنوان کل حزب برای حزب حکمتیست تصمیم گرفتند و تغییر خط آن را اعلام کرده اند. با تعهد به نمایندگی سیاستهای رسمی حزب و اعلام وفاداری به آنها٬ از کنگره حزب و پلنومهای کمیته مرکزی٬ رای اعتماد گرفتند و به عنوان قیم طیف وسیعی از کادرها و کمونیستها متشکل در حزب٬ با به حساب نیاوردن آنها٬ به شکلی محفلی و کدخدا منشانه به نام رهبری حزب٬ تغییر ریل حزب را اعلام کردند. با کنار زدن “گرد و خاکی” که برپا شده است، و نگاه کوتاهی به بحث طرفدران خط بازنگری در خارج  و در داخل حزب، دست کردن در توبره هر ضد حکمتیست دیروزی و کپی برداری طرفداران خط بازنگری از فحاشی هایی که به حزب حکمتیست، شخصیت هایش، پراتیک و جهت گیریهایش در گذشته و امروز شده است، مکان رسمی خط بازنگری را در دنیای واقعی نشان میدهد. با این وجود، و با وجود تمام تلاشهای انحلال طلبانه  جمع هئیت دائم، ما برای فراهم کردن شرایط یک تقابل سیاسی متمدنانه، تمام تلاش خود را بعمل آوردیم.

ما در این پروسه علیرغم برخورد فرقه ای و غیر سیاسی رفقای خط بازنگری به مخالفین سیاسی خود، علیرغم تصفیه های تشکیلاتی، علیرغم تمام تلاش این رفقا در مسموم و غیر سیاسی کردن فضا و تحریک احساسات و گرو گرفتن تلاش کل رفقای حزب برای حفظ وحدت حزب و نجات آن، راه خود را کج کردیم.

به درخواست دو حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان٬ و به خواست طیف زیادی از اعضا و کادرهای حزب٬ جهت تعیین هیئتی مشترک و بردن حزب به کنگره برای تعیین تکلیف این وضع، بی قید و شرط توافق کردیم. متاسفانه هیئت دائم با بی اعتنایی مطلق نسبت به وضعی که به حزب تحمیل کرد، با بی اعتنایی به انشقاقی که در حزب بوجود آورد، در مقابل پاسخ گویی به تلاشهای ما، هر روز سدی بست و تمام این تلاشها را با بن بست روبرو کرد.

با دیپلماسی و سیاست امروز و فردا، و طفره رفتن از زدن حرف صریح و روشن، و با بهانه تراشی هایی چون یک روز تحت نام “ضرورت تصمیم دفتر سیاسی” و روز دیگر تحت عنوان “ضرورت پلنوم” راه خود را به سمت انشقاق کامل کج کرد. در مقابل مشغول تومار جمع کردن برای پلنوم فوق العاده ای شد، که تنها خاصیت آن هموار کردن راه پیشروی تشکیلاتی جمع هئیت دائم است. و عملا هر تلاش و راه حل متمدنانه ای را مانع شده اند.

پلنوم هیئت دائم٬خط پایان هر راه حل سیاسی متمدنانه

قبل از پلنوم ٢٢ کمیته مرکزی٬ هیئت دبیران وقت در مورد برگزاری کنگره حزب تصمیم گرفت٬ این تصمیم به اطلاع و تائید پلنوم ٢٢ رسید. مسئول برگزاری انتخابات کنگره به پلنوم معرفی شد٬ تاریخ کنگره اعلام شد و پلنوم تصمیم گرفت کنگره حزب علنی باشد و پروسه انتخابات بعد از پلنوم فوری شروع شود. رفقای خط بازنگری در هیئت دائم٬ چرا امروز به تجدید نظر در این تصمیمات رسیده اند؟ چه نیازی و چه ضرورتی این تجدید نظر را ایجاد کرده است؟ کنگره ای که در پلنوم ٢٢ به اتفاق ارا در موردش توافق شده است٬ امروز به چه دلیلی و با چه مجوزی کنار گذاشته میشود؟ اگر نیاز هیئت دائم این است که سیاست و اختلاف سیاسی حاشیه ای شود٬ تا امکان جنگ تشکیلاتی و تصرف تشکیلاتی را پیدا کند٬ چرا همین را رسما اعلام نمی کند؟ مگر  پلنوم فوق العاده در ١٤ دسامبر از جانب دبیر کمیته مرکزی فرخوان داده نشد، و با تهمت و افترا اعضا هیئت دائم به بن بست نرسید؟ چرا امروز و درست زمانی که کنگره اعلام شده است این محفل به سنگر پلنومی که عملا تحریمش کردند رفته است. چرا امروز با تحریک احساسات٬ با گرو گرفتن احساس وحدت طلبی رفقای کمیته مرکزی٬ و “ترساندن” از خطر انشقاق، خطری که خود مبتکر آن است، کمپین ضرورت پلنوم را پیش کشیده اند. 

هیئت دائمی که همه پلهای پشت سر خود را خراب کرده است٬ و همه ارگانهای حزبی از کمیته سازمانده٬ کمیته خارج٬ کمیته تبلیغات و آموزش٬ دبیر خانه حزب و خزانه داری را دور زده و دست به ساختن ارگانهای موازی در کنار آنها زده است٬ و اخیرا تمام لینک های سایت موازی سایت حزب را به نفع محفل خود تغییر داده است، چرا برای پلنوم در این شرایط با پرچم “وحدت طلبی” به میدان آمده است. پرچم وحدت طلبی هیئت دائم جز فریب چیزی نیست.

جمعی که با  برداشتن پیوندها به سایت بهرام مدرسی، اسد گلچپینی، سازمانده کمونیست، کمیته سازمانده، بنیاد زن و جامعه، سایت کورش مدرسی، از بخش پیوندهای سایت موازی ”حکمتیست ها” ساخته شده توسط هیئت دائم٬ دست میزند٬ و کمتیه سازمانده و کمیته تبلیغ و کمیته خارج را علنا  و عملا منحل میکند، واقعا امرش وحدت حزب است؟  

روشن است پلنوم هیئت دائم،  جهت دور زدن کنگره حزب٬ بازی دیپلماسی و مذاکره٬ و وقت گرفتن برای کار محفلی در دالانهای تشکیلاتی است. غیر از این، سناریوی پلنوم هیئت دائم چیست؟

گفتن اینکه هدف پلنوم تدارک سیاسی و اجرائی کنگره است٬ ظاهری وحدت طلبانه  دارد که قرار است همه را راضی کند و در دنیای واقع عمیقا فریبکارانه است. پشت این ظاهر فریبنده وحدت طلبانه، اما طبق سنت مبارزه سیاسی غیر شفاف این رفقا تغییر موازین کنگره و حذف تشکیلاتی بخشی از حزب هدف است. کاری که در پلنوم ٢٢ شروع کردند و هنگامی که با اعتراض ما مواجه شدند، با دیپلماسی عقب کشیدند. تمام دیپلماسی هیئت دائم در این پروسه تضعیف و حذف جایگاه تشکیلات حزب در ایران و نمایندگان این بخش به نفع تقویت وزن محفل خود است.

تدارک سیاسی کنگره حزب در پلنوم کمیته مرکزی که دوشقه شده است٬ فریب است. پلنوم ٢٢ کمیته مرکزی در مورد کنگره تصمیم گرفت٬ و تدارکات سیاسی و اجرائی آنهم در این وضع که پیش آمده است٬ بی پایه و پوچ است. در شرایط امروز حزب اگر پلنومی برگزار شود قبل از هر چیز باید به شکایات از هیئت دائم سابق، استیضاح آنها، استیضاح دبیر کمیته مرکزی که این رفقا علنا انجام دادند، رسیدگی به اتهامات کودتاچی، دزد و سارق و ضد حزبی بودن بخشی از رهبری حزب و دهها شکایت دیگر رسیدگی شود. این که میتوان مستقل از همه این مسائل و شکایات بعنوان یک کمیته نشست و آرام به تدارک سیاسی و اجرائی کنگره پرداخت عوامفریبی و سرمایه گذاری کردن روی حس وحدت طلبی حزب است.

نمیتوان در اطلاعیه ها و نوشته های این جمع، در تلویزیون حزب رو به جامعه اعلام کرد یک عده “دزد و سارق و راست اند” و انتظار داشت در پلنومی فارغ از اینها به بحث حول کنگره پرداخت. این پلنوم قاعدتا باید قبل از هر چیز به شکایات طرفین از هم بپردازد. این اتفاقی است که در اولین پلنومی که برگزار شود باید بیفتد. وحدت این حزب سیاسی، متمدنانه و شفاف است نه محفلی و ریاکارانه. در سنت این حزب نمیتوان به راحتی اتهام زد یا نقض موازین کرد و بعد توافق کرد که فعلا این “مسائل خرد” را کنار میگذاریم و نام آنرا برخورد سیاسی و یا حفظ وحدت سیاسی حزب نامید، و نهایتا هم “مدال” دفاع از وحدت سیاسی حزب را هم به گردن انداخت. این در سنت احزاب ناسیونالیستی، فرهنگی شناخته شده است. بی پرنیسیبی بخشی از سنت شان است. یک روز با هم با کینه توزانه ترین شکل میجنگند، و روز بعد در مقابل دوربین تلویزیونها روی همدیگر را میبوسند! این کار احزاب سیاسی جدی و متمدن و با حداقل موازین و پرنسیپ های انسانی، نیست.

هیئت دائم حزب گرایش خودش را در دل حزب و به نام رهبری حزب، فی الحال ساخته است. همه این اقدامات را، با شعار حزبیت و قانونی بودن جمعی که نه از نظر سیاسی و نه از نظر قانونی مشروعیتی نداشت، پیش برده است. هیئت دائم حول پلاتفرمی متحد است که خلاف تعهدی است که به کنگره حزب و پلنومهای حزب داده است. مرتکب اقدامات مخرب انحلال کمیته های حزبی شده است. هیچکدام از این سیاست ها و اقدامات را در ارگانهای صاحب صلاحیت در تعیین سیاستهای کلان، به رای نگذاشت و جهت خود در بازنگری خط حزب را بدون تصویب مراجع حزبی، به اجرا درآورد. و تا کنون نه تنها قدمی از کار محفلی و رهبری به شکل فرقه ای و کدخدامنشانه خود در قبال حزب حکمتیست کوتاه نیامده است٬ بلکه عملا حزب دیگری علیه خط رسمی حزب ساخته است.

متاسفانه روی نیاوردن به بحث شفاف٬ سیاست قطره چکانی تا کنونی٬ نگفتن کل سیاست و چهارچوب بازنگری خود از خط حکمتسیت را بر اساس شرایط و ذره ذره پیش برده اند. سنتی که در حزب و جریان ما با آن بارها تقابل شده است و تصور میشد که از حزب رانده شده است.  هیئتی که با پرچم دروغین حفظ وحدت، با گرو گرفتن حس وحدت طلبی و احساس احترام به خود اعضا کمیته مرکزی، به میدان آمده است. دوباره به میدان آمده است، نه برای تصویب هیچ سیاستی که برای “جراحی تشکیلاتی”. به سایت ها و فیس بوک هایشان نگاه کنید! خروار خروار  نوشته ضد کمونیستی علیه حزب حکمتیست و کورش مدرسی را در سایتهای خود درج میکنند، از آنها در محکومیت ما و حقانیت خودشان برگ اعتباری میسازند و در مقابل سایت کورش و کمیته سازمانده و… را حذف میکند.

پیامی که مخالفین ما در بیرون گرفته اند٬ متاسفانه واقعی تر و حقیقی تر از توهمات صف خود ما و اعضا کمیته مرکزی به این رفقا است. بیهوده نیست که هر ضد کمونیستی علیه حزب و در دفاع از این رفقا به حرف آمده است. اقدامات عملی این جمع حداقل در تقابل با حزب حکمتیست و صاحبان و سازندگان آن٬ علیه تلاش چندین ساله خود این رفقا، عیان تر از آن است که با پرچم وحدت طلبی کاذب برای جراحی تشکیلات “کلاه سر کسی بگذارند”.

پلنومی که این جمع اعلام کرده اند و اهداف مخفی اعلام نشده آنها٬ در پس کل تلاش این دوره هیئت دائم پیداست. بیرون از ما هم این پیام را گرفته اند. واضع است رفتن به چنین پلنومی شایسته ما نیست. شایسته هیچ عضوی از کمیته مرکزی، که از نظر سیاسی با جهت خط بازنگری هم جهت نمی باشد، هم نیست. با احترام تمام به همه اعضا کمیته مرکزی که متاسفانه “مظلوم نمائی” و وعده های عقب نشینی هیئت دائم در آنها تاثیر گذاشته است، و فکر میکنند پلنوم هیئت دائم راهی برای حفظ حزب است٬ و شایعه ها و بحثهای درگوشی این جمع را باور کرده اند٬ اعلام میکنیم که جای ما در چنین پلنومی نیست و در چنین نمایشی شرکت نخواهیم کرد. و توصیه میکنیم هرعضوی از کمیته مرکزی که در صورت مسئله محفل هیئت دائم شریک نیست، در این نشست شرکت نکند.

هیئت دائم به جای دفاع از خط خود٬ به جای اعلام رسمی و شفاف سیاستهای خود٬ به جای مطلع کردن کل حزب از سیاست و بحث خود٬ به دالانهای تشکیلاتی و روابط محفلی و غیر صریح روی آورده است. کاری که بارها در مورد مضرات آن و خطر آن در مسموم کردن فضای سیاسی را به آنها گوشزد کرده ایم. در ادامه این وضع، امروز میخواهد پلنوم خود را بگیرند. چنین پلنومی خارج از نیت مثبت و صمیمانه تعدادی از رفقا٬ اساسا ادامه مباحثات تشکیلاتی و جرح و تعدیل هیئت دائم برای مشروعیت به اقدامات تشکیلاتی خود است.

تلاش هیئت دائم در دالانهای حزبی٬ وعده دادن در گوشی به رفقا و حتی بیان اینکه ما حاضریم از پلاتفرم خود گذشت کنیم٬ چیزی جز غیر سیاسی کردن فضا و گرو گرفتن عاطفه و تلاش صمیمانه اعضا و کادرهای حزب ٬ در خدمت فضا سازی نیست. کاری که سیاست را حاشیه ای٬ حل اختلاف را به شیوه سیاسی و متمدن و روشن و رو به جامعه از دستور خارج میکند٬ و جنگ فرسایشی تشکیلاتی را به حزب تحمیل میکند.

طیفی از رفقای حزب از سر دلسوزی و برای یافتن راهی جهت حفظ حزب٬ درخواست پلنوم هیئت دائم را قبول کرده اند. این قبول کردن و قانع شدن در چه پروسه ای صورت گرفته است معلوم نیست. اما یک حقیقت در آن موجود است و قابل فهم و آنهم نیت خیر و صمیمانه طیفی از رفقا برای راهی جهت حفظ حزب است. هیئت دائم بر این احساس مسئولیت و حس همبستگی، سرمایه گذاری میکند تا به نام حفظ وحدت و پرچم وحدت٬ کل حزب را قربانی کند.

اما پلنوم ادامه جدال در محافل بر سر مسائل تشکیلاتی بیش نیست. هیئت دائم با هر پرچمی به میدان بیاید پرچم سیاسی این جمع پلاتفرم تغییر ریل حزب است. اگر حزب حکمتیست بخواهد راهی سیاسی را طی کند، اگر بخواهد همه پلهای پشت سر برای یافتن راه حلی سیاسی را خراب نکند٬ اگر بخواهد دست هر نوع محفل بازی و مسموم کردن فضای حزب را ببندد٬ باید به جای برود که میتواند در پرتو سیاست و روشن کردن اختلاف سیاسی و انتخاب میان دو جهت٬ خط موجود حزب حکمتیست و خط بازنگری صاحبان پلاتفرم٬ یکی را انتخاب کند. پلنوم کمیته مرکزی جای این تعیین تکلیف نیست٬ جای جدال تشکیلاتی از جانب هیئت دائم برای مذاکره و دیپلماسی و ابزار اتمام هر نوع امید به داشتن حزب سیاسی و متحد و فعالیت در چهارچوب یک حزب است.

این سنت همه احزاب فرقه ای و همه جریانات عقب افتاده سیاسی است. هراس هیئت دائم از کنگره و تلاشش برای فدا کردن و مخفی کردن سیاست٬ “مظلوم نمائی”  و پیش بردن سیاست خود به شیوه درگوشی و غیر روشن٬ شایعه پراکنی در محافل به جای بیان رسمی و صریح نظر و تمایل خود٬ شیوه ای غیر مسئولانه و ابزار تار کردن و غبارآلود کردن و مسموم کردن فضای سیاسی است. نیت هر چه باشد٬ نتیجه پلنوم کمیته مرکزی جنگ در سنگرهای تشکیلات و کنار گذشتن سیاست است و این مخربترین کار در حق حزب است. ما تا کنوم سه پلنوم کمیته مرکزی را داشته ایم که متاسفانه تعیین تکلیف سیاسی در آنها حاشیه ای بوده است. در آخرین پلنوم کمیته مرکزی تصمیم گرفته ایم که به کنگره پنجم برویم. و اکنون با همه مشکلاتی که از جمله کمیته مرکزی را به دو جناح تقسیم کرده است،  و زمانی که کنگره حزب اعلام شده است٬ هیئت دائم از سنگر دفتر سیاسی به سنگر پلنوم پناه برده است.

امروز دیگر تعیین تکلیف با این وضع خارج از اختیارات کمیته مرکزی است. امروز نه تنها اعضا و کادرهای حزب به درست میخواهند در سرنوشت حزب دخالت کنند٬ بلکه احزاب سیاسی و انواع جریانات سبز و مرتجع نیز به ابراز نظر و سمپاتی با یک جناح و دشمنی با حزب پرداخته اند. در چنین شرایطی تعیین تکلیف با وضع موجود را به مراحل طولانی تشکیلاتی و تعیین تکلیف تشکیلاتی از کانال پلنوم در پشت درهای بسته، سپردن، خطای بزرگی است. کل اعضا حزب و خصوصا بخش داخل کشوری که هرگز از جانب محفل هئیت دائم موجودیت اش برسیمت شناخته نشد، از جانب خط بازنگری عملا از پروسه دخالت حذف خواهد شد. کنگره حزب تنها راه دخالت این رفقا و تنها امکان پروسه ای سیاسی و شفاف و روش رو به جامعه و ایجاد امکان دخالت کل حزب است. هیئت دائم به جای توجه به این وضع در کل این پروسه، در فکر چرتکه انداختن برای تقویت وزن محفل خود است. و به حزب عملا چوب حراج زده است.

چرا باید کنگره و نمایندگان کنگره چهارم را فراخواند؟

همچنانکه تا کنون گفته ایم٬ تنها راه را فراخواندن مجمعی میدانیم که صلاحیت تعیین تکلیف با این وضع را داد. مرجعی که امکان میدهد کل حزب٬ کل اعضا و کادرهای آن و بخش مهم حزب در داخل ایران به عنوان صاحب حزب٬ در آن دخالت کنند٬ امکان قضاوت پیدا کنند و امکان دخالت و انتخاب را بیابند. این مجمع تنها و تنها کنگره حزب است. تعیین تکلیف با وضع موجود٬ انتخاب خط رفقای بازنگری و پلاتفرم آنها٬ یا دفاع از خط تا کنونی حزب و انتخاب آن٬ تنها و تنها در صلاحیت کنگره حزب است. باید فوری به این وضع پایان داد. ادامه این وضع و جنگ تشکیلاتی هیئت دائم و اجلاس دفتر سیاسی و پلنوم کمیته مرکزی که عملا دوشقه شده است و خود بخشی از صورت مسئله شده است٬ وقت هدر دادن و فدا کردن حزب است. توقع از هر آدم سیاسی جدی که خود را صاحب خط و جهت میداند٬ این است که اجازه بدهد کنگره حزب در مورد خط و سیاست او قضاوت کند. توقع این است که رفقای خط بازنگری به جای جنگ تشکیلاتی و جنگ در دالانهای حزبی٬ به جای بحث در محافل و فضا سازی٬ به جای وعده دادن به این رفیق و آن رفیق٬ با سر بلند از سیاست ها و جهت گیریهای خود دفاع کنند!  تلاش کنند اکثریت نمایندگان را به انتخاب خط و پلاتفرم سیاسی خود قانع کنند. اجازه بدهند جامعه و کل حزب کل قامت آنها٬ کل خط آنها را ببینند٬ دخالت کنند٬ قضاوت و انتخاب کنند. این سیاسی ترین٬ سالم ترین و صمیمانه ترین راه است. در زمانی که بیرون ما قضاوت خود را کرده است٬ چراغ سبزها از جانب جریانات فرقه ای و ضد حکمتیست٬ به طرفداران پلاتفرم داده شده و مخالفین ما برای قربانی کردن خط حکمتیست، امید یافته و دندان تیز کرده اند٬ تن دادن به دیپلماسی هیئت دائم خطای فاحش است.

ما همواره و در این پروسه طرح کرده ایم که برای ممانعت از هر نوع فضا سازی٬ برای ممانعت از جنگ و دعوای تشکیلاتی٬ برای سد کردن هر نوع دخالت در موازین انتخاباتی کنگره های حزب٬ کل نمایندگان کنگره چهارم را برای کنگره پنجم فراخوان دهیم. این نمایندگان رهبری موجود را انتخاب کردند٬ کل آنها مشروعیت خود را از کنگره چهارم گرفته اند. پروسه انتخابات کنگره چهارم به اتفاق آرا به تائید کنگره رسیده است. و این کار مانع هر نوع مهر جناحی٬ جنگ انتخاباتی و فضا سازی انتخاباتی را خواهد گرفت. این سریعترین٬ سالمترین و کم دردسرترین راه است. رفقائی که منتخب این کنگره و این نمایندگان هستند٬ رهبری که متعهد به پیشبرد تصمیمات این کنگره بوده است٬ جا دارد با حضور دوباره آنها پراتیک و سیاست مورد دفاع خود را به قضاوت بگذارد.

دفتر سیاسی حزب حکمتیست

٣ ژانویه ٢٠١٢

چند نکته بسیار ضرری در این فراخوان لازم است به اطلاع شمال علی و رفقایی که احتمالا کم اطلاعند رسانده شود.

1-      این تصور واژگونه است که هم رفقای هئیت دائم مرتبا میخواهند به دیگران تحمیل کنند و شمال علی هم آنرا طوطی وار تکرار میکند که گویا کادرهای حزب در سکوت بسر میبرند. جهت اطلاع رفقای اگاهانه ناباور و رفقایی که برای مرعوب کردن و متوهم کردن خود و دیگران هنوز فریاد میزنند که “کادرهای حزب جلوی کودتا را گرفتند” باید تکرار شود که از 4 کمیته اصلی حزب که  همه کادرهای حزب  سازمان فعالیتشان در انجا ها هست، انتخاب خود را کرده اند و بعضا قبل از تصمیم 5 نفر اعضای دفتر سیاسی این کار را کرده اند که عبارتند از:الف: کمیته تبلیع و آموزش که از کنگره 4 تاکنون مسئول همه تبلیغات حزب، انتشار هر هفته کمونیست، اداره رادیو، اداره تلویزیون، انتشار کمونیست فصلی بودند.ب: کمیته سازمانده حزب و سازمانش در خارج کشور،ج: ارگانهای خزانه داری و دبیر خانه ود: تعداد قابل توجهی از کادرهای حزب در خارج کشور و در کمیته کردستان، انتخاب خود را کرده اند و همگی در اطلاعیه های رسمی از دفتر سیاسی حزب که مدافع خط و سیاستهای رسمی حزب است حمایت کرده اند و یا در حزب تقریبا همه این را میدانند و این ارگانها و رفقا تابعیت هئیت دائم دفتر سیاسی را برای صلاحیت اداره حزب تا کنگره 5 زیر سوال بردند و فعالیت روتین خود را تا هم اکنون و در کشمکش های درونی هم اتفاقا دنبال کرده اند. کسانی که هنوز این رفقا را که بخش مهمی از کادرها و رهبران حزب هستند و آنها را به این خاطر که تصمیم گرفته اند از بخشی از رهبری قانونی حزب تبعیت کنند “دزد و سارق” مینامند باید راهی برای این عمل زشت خود بیایند که چگونه از این رفقا معذرت خواهی کنند.

2-      کنگره 5 حزب راه حلی واقعی است. بر خلاف شمال علی و رفقای هم نظرش، باید اشاره شود که اگر واقعا رفقای هئیت دائم سابق و رفقای هم نظر آنها فکر می کنند منفعت حزب را باید مقدم بر منفعت محفلشان قرار بدهند چرا به کنگره حزب نمی آیند؟ چرا به کنگره ای که همه آنها در آن رای دارند و همین کمیته مرکزی که آنها ادعای اکثریت در آن را دارند هم منتخب این کنگره 4 است به کنگره  نمی آیند تا پلاتفرمشان رای بیاورد و دوباره و با قدرت بیشتری کمیته مرکزی یک دست تری داشته باشند و حزب را بهر طرف که میخواهند ببرند؟

3-      اگر این رفقا منفعت کل حزب برایشان مهم است و نمایندگان کنگره 4 برایشان مهمند، چرا به امدن به کنگره تن نمیدهند و بیایند و این همه نماینده را واقعا از لحاظ سیاسی قانع کنند که آنها درست میگویند؟

4-      اگر این رفقا یکپارچگی حزب برایشان مهم است بیایند و در کنگره ای علنی که همه رفقای عضو و کادر حزب که نماینده هم نیستند و هئات های رسمی احزاب کمونیست کارگری عراق و کردستان و دیگر رفقای عراق هم هستند، شرکت کنند و خود و سیاست و پلاتفرمشان را در معرض قضاوت قرار بدهند و تحمل کنند  حرف دیگران و قضاوت دیگران را هم بشنوند.

5-      اگر همه کادرهای حزب منفعت حزب و یکپارچگی حزب برایشان مهم است به کنگره 5 بیایند تا در آنجا حزب یکپارچه را تضمین کنیم. کادرهای حزب میتوانند مستقل از محفل 6 نفره هئیت دائم دفتر سیاسی یا هر رفیق دیگری که با آنها خود را هم سرنوشت میداند تصمیم بگیرند که به کنگره بیایند و حتی این رفقا را تلاش کنیم و خواهش کنیم به کنگره بیایند تا در آنجا همه حرفهایشان را بتوانند برای همه بزنند که تا کنون در خلوت برای تنها بخشی که فکر کرده اند با انها هم نظرند بزنند و به این ترتیب تلاش کنیم یکپارچگی حزب را تامین کنیم.

6-      کنگره 5 از سر منفعت جمع 5 نفره دفتر سیاسی نیست. کنگره حزب از آنجا که قبلا نمایندگانش انتخاب شده است از سر منفعت حزب است و هر کسی که از زاویه محفل 6 نفره به این کنگره نگاه نمیکند میتواند این را تشخیص بدهد. همه هم این وضعیت را میدااند که نمیشود در میان این چنین وضعیتی حوزه انتخاباتی دائر کرد و حزب را در جدال های پی در پی مشغول کرد. ما دور هم هستیم تا فعالیت سیاسی مان را در حزبی که تا کنون داشته ایم یش ببریم و مطلقا نمیتوانیم تا چند ماه دیگر این وضعیت را ادامه بدهیم. این کار هر گروه و حزب و جریانی باشد کار ما بعنوان کمونیستهایی که امر معینی داریم نیست.

7-      کنگره 5 حزب هیچ شباهتی به تصمیم حمید تقوایی برای دور زدن حزب در حزب کمونیست کارگری ندارد. حمید تقوایی فرمان داد هر کس میتواند و پول دارد بلیط بخرد و به کنگره برود و لابد خودشان هم برای هر کس که توانایی مالی داشت بلیط خریدند تا همراه با انها حزب را تصفیه کنند. کنگره 5 مورد نظر ما نماینده های صاحب صلاحت حزب هستند که قبلا در کنگره 4 اعتبار نامه هایشان رسمی شده است و هیچ شکایتی از آنها نیست و معتبر تر از هر جمعی هست که در حال حاضر و در این کشمکش های جدی بخواهد سرنوشت حزب را تعیین کند. موازین تعیین نماینده و سهم بندی ها هم در تاریخ حزب حکمتیست مشخص بوده است و این واقعیت را هم برسمیت باید شناخت که این نمایندگان اگر توانستند حزب و سیاست و کمیته مرکزیش را انتخاب کنند مطمئنا میتوانند کنگره 5 را هم اداره و حزب را یکپارچه کنند.

8-      بالاخره سرنوشت حزب اکنون در دست کادرهای حزب است که هیچ کدام ساکت نیستند و همه میدانند چه انتخابی کرده اند و با برسمیت شناختن این واقعیت و احترام به تصمیماتشان از همه آنها باید خواست برای حفظ حزب به کنگره بیایند و در آنجا اگر لازم شد راهمان را جدا کنیم. ما نیازی به این جدایی نمیبینیم و بر سیاستهای تاکنونی و خط پر افتخار تاکنونی حزب تاکید داریم و مطمئنا اکثریت بالای کادرهای حزب این را میخواهند.  کنگره 5 راه حلی برای حزب است و راه حل محفل 6 نفره بالای حزب همچنانکه تا کنون بوده است کور و بی اینده است….، 30 دسامبر 2011

در حزب حکمتیست اتفاق مشابه آنچه در حزب کمونیست کارگری بعد از درگذشت منصور حکمت افتاد در جریان است. حدود۲  سال از کناره گیری کورش مدرسی از رهبری حزب میگذرد. در تمام این دو سال یک کشمکش دائمی از طرف بخشی از رهبری حزب  که اکنون در هئات دائم دفتر سیاسی متشکل است، با خط رسمی حزب وجود داشته است. خط بازنگری این رفقا با تعرض به تصمیمات و مصوبه پلنوم ۱۵ حزب شروع شد که محصول مبارزه آگاهانه ما و جنبش کمونیستی و کارگری در مقطع انقلاب سبز در ایران بود. آغاز این تعرض همه جانبه محفلی، کمیته کردستان حزب بود. خط رسمی حزب در تمام طول ۷ سال از طرف هیچ رفیقی بطور جدی مورد بحث و بازنگری قرار نگرفت و امروز دیگر نه تنها ما بلکه از بیرون حزب هم شنیده میشود که رفقایی که بیل و کلنگ دست گرفته و تغییر ریل برای حزب را ضروری تشخیص داده اند  هیچ جایی حتی یک مخالفت، یک سمینار، یک طرح و تصمیم برای تصویب در نهاد های حزب از آنها به چشم نخورده است. این رفقا بطور واقعی در تلاش دو ساله شان موفق به این کار نشدند که هیچ، تمام اقدامات محفلی علیه رهبری و سیاستهای تا کنونی حزب که  کورش مدرسی ستون اصلی آن است بکار گرفتند اما ناکام ماندند. هر چند حزب را توانستند فلج کنند و وسیعا ابهام و ناروشنی خودشان را به حزب تزریق کنند. این رفقا در دو سال گذشته در رهبری حزب در اقلیت بودند و تمام این مدت سعی کردند تا از طریق ابزارهای تشکیلاتی دبیر کمیته مرکزی را از اقلیت بودن در هئیت دبیران نجات دهند و با یک جراحی تشکیلاتی بالاخره موفق به این کار شدند و در اولین روزهای پیروزی و اکثریت شدن در دفتر سیاسی، پلاتفرمشان را به تصویب ۶ نفر که هئیت دائم دفتر سیاسی (و نه رهبری مطلقه) بودند به حزب تحمیل کردند، بنام حزب منتشر کردند و حکمشان را صادر کردند و بقیه رهبری و کمیته های حزب را ناچار به فعالیت بر مبنای آن کردند. در دنیای واقعی و در سیاست این اقدام چیزی جز محفلیسم و ضدیت با تحزب نیست. اقدامی آمیخته با دیپلماسی  در کریدور های حزب و زیر پا خالی کردن های حقیرانه و کاری که بر خلاف مصوبات و خط ۷ سال گذشته حزب حکمتیست نام دیگری نمیتوان بر آن گذاشت. امروز اگر رفقایی   نمیتوانند در قضاوت شان این اتفاق را ببینند باید بیشتر تعمق کنند و این قضیه را که برای ما بعنوان بخشی از رهبری و کمیته و کادرهای حزب که بعنوان دفاع از خط رسمی حزب جلوی این حرکت را گرفته ایم و اجازه ندادیم و نخواهیم داد این خط و سیاستهایش دفن شوند برسمیت بشناسند. این معضل به هیچ عنوانی با برگزاری پلنوم کمیته مرکزی قابل پاسخگویی نیست. رفقایی که پلاتفرمشان را در هئات دائم دفتر سیاسی و توسط ۶ نفر به حزب تحمیل کردند همان موقع میتوانستند تصویب کنند که پلاتفرمشان را تا کنگره ۵ معلق اعلام میکنند. این کار را نکردند الان خواهان این اند که با برگزاری پلنوم کمیته مرکزی به مساله پلاتفرمشان رسیدگی کنند. کسی هم نمیپرسد که مگر پلنوم به این سند شما رای داده است که آنرا میخواهید به پلنوم برای تعیین تکلیف برگردانید؟! خودتان تصویب کردید خودتان هم آنرا معلق اعلام کنید! ما عین همین را به رفقا در جلسه دفتر سیاسی گفتیم. از طرف دیگر، رفقای رهبری دو حزب عراق و کردستان همین مساله معلق کردن پلاتفرم را بعنوان یکی از بند های پیشنهادی به این رفقا اعلان کردند اما دوباره قبول نکردند. باید پرسید اگر این پلاتفرم خط رسمی و سیاست های تاکنونی را مورد حمله قرار نداده است و نمیخواهد در آنها تغییر ریل ایجاد کند پس چرا اینهمه حیاتی شده است که قابل باز پس گیری نشد و این را از بیرون بسیار روشن همه دشمنان و مخالفین ما میتوانند تشخیص بدهند. باید پرسید اگر منفعت یک محفل بر حزب مقدم نیست پس چرا پس گرفتن این پلاتفرم مساله مرگ و زندگی برای این محفل شده است؟

همه درها و شانس هایی که به این رفقا داده شد را یکی پس از دیگری از دست دادند. بجای اینکه بحث شان را طرح کنند و آن را به کمیته های خود جهت تصویب ارایه دهند و نهایتا سندی از آن درست کنند و به کنگره تقدیم کنند فکر کردند که با میان بر زدن این پروسه قادر خواهند بود خط رسمی و سیاستهای مصوب حزب را دور بزنند. این اشتباهی است که این رفقا مرتکب شدند. 

مخالفین خط رسمی و داستان کودتا

تصویر بسیار جالب و دیدنی از بیرون در مورد اختلافات در حزب حکمتیست وجود دارد. تقریبا همه چپ های طرفدار جنبش سبز، همه جریانات ضد کمونیستی و ناسیونالیستی که در تلاش بی وقفه علیه موجودیت ما هستند، مدافع پیگیر مجازات و اخراج “کودتاچی ها” شده اند. کودتاچی ها از نظر همه آنها جمع دفتر سیاسی حزب است که جلوی متلاشی شدن حزب را گرفت. از این زاویه است که اینها عمیقا ما را مورد نفرت قرار داده اند و با کینه ای هزار بار شتری تر از گذشته به ما حمله میکنند. ارزوی این طیف، دفن سیاستهایی بوده که کورش مدرسی در راس آن قرار داشته است. و امروز شاد و خندان از اینکه بالاخره از درون حزب هم این سیاستها مورد “تعرض جدی” قرار گرفت. بسیار تاسف بار است که همه ازبیرون این مسله را بسیار شفاف و روشن می بینند و رفقای طرفدار پلاتفرم چشم خود را بر این واقعیت بسته اند. تاسف بار است برای حزب ما که نتواند همه دشمنان و مخالفین قسم خورده اش را ناکام بگذارد. اما طیف وسیعی از رهبری، کمیته ها و کادرها و دوستداران حزب، دفاع از حزب را ممکن کردند. این هنوز کافی نیست و باید بتوانیم بیشترین رفقا را متقاعد کنیم و حزب را از این تعرض همه جانبه نجات بدهیم. تا زمانی که خط رسمی حزب از طرف جریان بازنگری در کنگره حزب تغییر نکرده است حزب روی همان سیاستهای مصوب و رسمی زنده است و به کار خود ادامه خواهد داد. 
 

دو نوع انقلابیگری، دو سنت با پلاتفرم های متفاوت

چرا حزب حکمتیست از نظر رفقای هئات دائم نیاز به تغییر در سیاست های اساسی دارد، چرا به نظر این رفقا باید روی خط حکمت برگردد! چرا از نظر این رفقا حزب باید “تغییر ریل” بدهد و “دگرگونیهای اساسی” بکند. جواب بروشنی این است که حزب حکمتیست هم بطور واقعی متشکل از سنت ها و انقلابیون کمونیستی است که انقلاب و قیام و دگرگونیهای اجتماعی متفاوتی را دنبال میکنند. نمونه هایی هست که میتوانند این را بهتر نشان دهند مثلا یکی با جنبش سبز و قیام مردم تحت رهبری بورژوا ها به هیجان میاید و کفش و کلاه میکند که در آن با همه توان و تا آخرین قطره خون شرکت کند و حتی تا هم اکنون هم که دو سال از آن اتفاق میگذرد یک انتقاد جدی به افکار و عملکردش ندارد و در حزب هم واقعا از گل بیشتر نشنیده است و پله به پله مراجع بالای حزب را هم طی کرده است و میکند. کارگر کمونیست و مشغله های او برای یک لحظه افکارش را نمیتواند تحت تاثیر قرار بدهد، یکی هم در جریان قیام و انقلابات شمال آفریقا کفش و کلاه میکند و در انتظار انقلاب در ایران نشسته است و انقلاب را در راه رسیدن به ایران هم می بیند. بدون اینکه نیاز نظام حاکم سرمایه داری در ایران و ملزومات پرولتاریا برای انقلاب کارگری را ببینید و در فکر ایجاد ملزوماتش باشد به آرامی همراه با دوران های انقلابی امروز به حرارات و کشمکش های دوران های انتخاباتی در ایران لیز میخورد. اینها نظرات واقعی هستند و در حزب دنبال هم نظر و هم رای خود می گردند. داستان اختلافات در حزب حکمتیست جدال و کشمکش این نوع انقلابیگری و اکسیونیسم ناشی از آن با سنت و سیاست های کمونیستی و پرولتری است. سنت آکسیونیستی و انقلابیگری خرده بورژوایی که تقریبا سر تا پای کل چپ و کمونیستهای ایران را گرفته است و یکی از سنت های موجود در حزب ما است. مهمتر از شخصیت ها، این سنت ها و سیاست هاست که همیشه در میان ما برای خود نیرو گرفته است. حزب حکمتیست هر چه جلوتر آمده و بطور واقعی مانند موجود زنده و سیاسی تعلق خودش وخودآگاهیش را به جنبش کمونیستی و طبقه کارگر بیشتر و بیشتر نشان داده است و سنت خرده بورژایی و اکسیونیستی مدام به این خط البته “گاه آشکار و گاه پنهان” و البته باز هم بدون سند و مصوبه تعرض کرده است. کنگره سوم حزب حکمتیست را کسانی که در آن شرکت داشتند  به یاد دارند و اسناد آن هم خوشبختانه در آرشیو این حزب هست که قادر شد به بهترین شکل این دو سنت را در کنار هم برجسته کند و جهت گیری عمیقا کارگری و کمونیستی این حزب را تاکید کند و فراخوان به قدم برداشتن در این جهت داد. 

 داستان زندگی ما در حزب حکمتیست بی شباهت به اختلافات “کمیته مرکزی اتحادیه کمونیستها” نیست که بعد از بقدرت رسیدن لوئی ناپلئون در فرانسه ، در میان شخصیت ها و تشکل های انقلابی آلمان رخ داد و اینها انقلاب قریب الوقوع در المان را ارزیابی میکردند و متناسب با ان خود را برای شرکت در این انقلاب اماده میکردند.اختلافات در میان اتحادیه و انجمنهایش جاری شد و مارکس در برابر فراکسیون ویلیش – شاپر که تاکتیک های ماجراجویانه و سکتاریستی را در مقابل اتحادیه کمونیستها و انجمن هایش قرار میداد چنین عنوان میکند که:

” در آخرین مباحثه ای که بر سر مساله “موضع پرولتاریای المان در انقلاب آینده” صورت گرفت، اعضای اقلیت کمیته مرکزی نظریاتی ابراز کردند که در تضاد مستقیم با اخرین خطابیه این کمیته و حتی “مانیفست” می باشند. بجای بینش جهانی “مانیفست” بینش ملی پیشه وران آلمانی مورد مداهنه قرار گرفت. بینش ایده الیستی، جایگزین بینش ماتریالیستی “مانیفست” گشت و انقلاب بجای آن که محصول مناسبات واقعی قلمداد شود، به اعمال اراده تقلیل یافت، در حالی که ما به کارگران میگوییم: شما باید ۱۰، ۲۰، ۵۰ سال جنگ داخلی را پشت سر بگذارید تا بتوانید مناسبات را تغییر بدهید و بتوانید خود را قادر به حکومت سازید، آنها در مقابل می گویند: ما باید بلافاصله به حکومت برسیم و یا در غیر این صورت باید دست از فعالیت برداریم. همانطور که دمکرات ها، واژه “خلق” را بکار میبرند، اکنون واژه “پرولتاریا” صرفا به عنوان عبارت پردازی بکار برده میشود. برای آن که باور موثر شود.در آن صورت مجبور خواهیم بود که تمام خرده بورژواها را به عنوان پرولتاریا معرفی کنیم و بنابراین در عمل نماینده خرده بورژواها خواهیم بود و نه پرولتر ها. بجای رشد انقلاب واقعی مجبور خواهیم بود، که به تکه کلام های انقلابی بپردازیم. این بحث سرانجام ثابت کرد، که چه اختلافات اصولی در پس منازعات شخصی نهفته اند و اکنون وقت آن رسیده است تا اقدامی به عمل آید”

داستان اختلافات در حزب حکمتیست خارج از تقابل این دو سیاست با سنت هایشان نیست. پلاتفرم حزب در پلنوم ۱۵ تماما سیاستها و جهت گیرهای کمونیستی و کارگری و معطوف به جنبش کارگری دارد، از این زوایه به تحولات سیاسی و فعالیت همه بخشهای حزب از تبلیغ تا سازماندهی و کردستان و خارج کشور میپردازد و انتقال و توجه حزب به ایجاد حزب داخل کشوری برای ایجاد ملزومات انقلاب کارگری و دخالت صف آگاه و مستقل طبقه کارگر در هر تحولی را مد نظر دارد. جایگاه این پلاتفرم در ادامه و هم جهت با سیاستهای  ۷ ساله در حزب حکمتیست و ادامه منطقی ان است در حالی که پلاتفرم هئات دائم در تقابل با این پلاتفرم، اساسا نطفه هایش را شکل داد و بازگشت به سنت های چپ بی ربط به کمونیزم کارگری است. منبع تغذیه اش نه کوهی از بحث و سیاست و جهت های موجود در حزب حکمتیست بلکه اعلام مبهم بازگشت به خط منصور حکمت و در تقابل با سیاستهای رسمی حزب است. پلاتفرمی که جهت های سیاسی هئات دائم دفتر سیاسی است دقیقا و تماما از زاویه رفقایی است که برای انقلاب مورد نظر و دخالت در تحولات سیاسی امروز نیازی به سازماندهی و اتحاد درون طبقه کارگر و کمیته های کمونیستی و تشکل های توده ای کارگری آنها ندارند، شعار”عروج حزب” را بعنوان راه حل در سازماندهی کارگران و به جای آن  که بسیار شبیه به آن چیزی است که در بیرون ما  و احزاب دیگر تحت نام کمونیسم کارگری دنبال میکنند را دنبال میکنند. افق و عمل پیشنهادی این پلاتفرم را نوع فعالیتهای اکسیونیستی و معطوف به گسترش واهی تشکیلات در خارج کشور برای تاثیر گذاری قاطع بر داخل کشور و گسترش کمیته های کردستان و ایجاد سازمان  جوانان و صدور انقلاب به داخل را دنبال کردن، تشکیل میدهد. رویداد های داخلی و بین المللی در مورد ایران و انقلابات و تحولات شمال افریقا و خاورمیانه  و فعالیت آکسیونیستی خرده بورژوایی که در بیرون از ما بسیار موجود است بخش دیگری از این پلاتفرم است و قطب نمای این پلاتفرم رفقای ما را اینها تعیین میکند. همانطور که گفته شد در صورت تبدیل شدن این پلاتفرم به سیاست و خط حزب حکمتیست،  حزب ما هم مانند بخش اعظم چپ در ایران با سرعتی خیره کننده که هم اکنون علامت هایش بروز کرده است به حزبی بی خاصیت برای طبقه کارگر و کمونیسم کارگری تبدیل خواهد کرد. پشیمان شدن از اینکه چرا در جنبش سبز فعال نبودیم! پشیمان شدن از اینکه چرا هر روز و هر مناسبت را به پله ای از اکسیون و تظاهرات تبدیل نکردیم و پشیمان از اینکه چرا اول ماه مه ها و ۸ مارس ها با کل جریان خود فریب و کارگر فریب چپ همراه نمیشویم و بجای کار واقعی کمونیستی و کارگری مانند آنها جست و خیز کنیم! چنین پلاتفرمی نه کمیته های کمونیستی مشغله و مساله اش است و نه گارد ازادی که آن را به دسته های مسلح و نیمه مسلحی تبدیل کرده که از نیروهای ناسیونالیست و عملکرد نیروهای مسلحشان بسیار عقب تر است. داستان زندگی که قرار است این پلاتفرم و این سیاستها به خورد حزب حکمتیست بدهد و از مجراهایی که برای آن دنبال رای جمع کردن هستند همین است. راه حل این رفقا و حزب حکمتیست برای بیرون اوردن از این بحران، کنگره ای است که بتواند بر سیاستهای تاکنونی حزب حکمتیست مهر تائید یا باطل بزند. راه میان بری وجود ندارد. کنگره ۴ رهبری و سیاستهایش را تعیین کرد که حزب را برای این تصمیمات و فعالیتها و اقدامات رهبری کنند، این قطار در نیمه راه متوقف شده است و در حال تلاشی شدن بود. اکنون باید حزب و صاحبین صاحب صلاحیت اش که تصمیم نگرفتند حزب را تغییر ریل دهند باید  در تدارک هرچه سریعتر کنگره ۵ باشند. برای این منظور نمایندگان کنگره ۴ که همه دارای اعتبار نامه و قانونی هستند و در فضای اختلافات کنونی انتخاب نشده اند، میتوانند و دارای این صلاحیت هستند که مسیر حزب را تعیین کنند. این نکته بدیهی را هم همه میدانیم که در فضای کنونی و مناسبات کنونی در حزب نمیتواند حوزه انتخاباتی دائر کرد! کنگره باید به این وضعیت خاتمه بدهد و همه بتوانیم در یک حزب متحد و کمونیستی و واقعا کارگری به جنگ مان با نظام سرمایه داری و حکومت اسلامی اش در ایران ادامه دهیم.

29 دسامبر 2011

اسد گلچینی 

اختلاف سیاسی یا روش برخورد به اختلاف سیاسی؟

وضعیت کنونی در حزب حکمتیست ناشی از اختلاف نظر سیاسی بین دو جناح رهبری آن نیست. اختلاف ما را به اینجا نرسانده است.حزب سیاسی بدون داشتن اختلاف، حزب سیاسی نیست و حزب حکمتیست از بدو ایجاد با خط مشی” تعدد نظر و وحدت اراده” عجین بوده است. اعتقاد به این موضوع و برسمیت شناختن ان، امکان تبدیل شدن حزب حکمتیست به حزب توده ای در میان طبقه کارگر و جامعه را ممکن میکند. حزبی که اینگونه آرا و عقاید مختلف سیاسی را در درون خود برسمیت نشناسد صرفا فرقه است. حزب حکمتیست افتخار این را دارد و قابلیت و توانایی انرا تاکنون از خود نشان داده است که میتواند به حزبی سیاسی و همچنین حزبی توده ای تبدیل شود. آیا حزب حکمتیست میتواند با این  مشخصه به فعالیت خود ادامه بدهد؟ تحولات کنونی در حزب این مساله را هم زیر سوال برده است. بخشی از رهبری حزب عملا برخورد به اختلاف سیاسی را نه از اعتقاد به این داده حزب بلکه با تصمیم تشکیلاتی و قیچی کردن اختلاف نظر از طریق تصمیمات تشکیلاتی  پیشه کرده است و با دست بردن به این اهرم، اختلافات سیاسی متعدد در حزب را با “قاطعیت” از طریق اعلام پلاتفرمی که سیاستهای تاکنونی مصوب حزب را زیر سوال برد “فیصله” داد.

حزب حکمتیست بنا به همه شواهد و بنا به اطلاعی که همه کادر های حزب و دو حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان هم داشتند بر سر مسایل متعدد سیاسی دارای اختلاف نظر بود. این اختلاف نظرات در روالی طبیعی باید مورد بحث و جدل قرار میگرفتند و سیاستهای مورد توافق کمیته های رهبری حزب به عنوان سیاست و اجرای آن توسط حزب اتخاذ میشدند. سیاستهای تاکنونی حزب  حکمتیست بعد از خروج کورش مدرسی از رهبری حزب با سرعت بسیار بیشتری مورد تعرض بخشی از رهبری حزب قرار گرفت. متاسفانه این تعرض نه در قامت اوردن سیاست های الترناتیو به کمیته های حزبی و کمیته مرکزی و دفتر سیاسی بلکه با عملیات پارتیزانی و در کریدور های حزب و در محافل رشد کردند و خورد خورد در حزب تنیده شد. به جرا ت میتوان گفت که حتی یک سند الترناتیو از جانب رفقای  هئیت دائم حزب به کمیته های رهبری حزب نیامد تا مورد بحث و بررسی قرار بگیرد اما تقریبا همه سیاستهای تا کنونی مورد سوال قرار گرفت و یک بازبینی پنهانی و بقول آنچه در حزب ما معروف شده است قطره چکانی در پیش گرفته شد. این اساس حرکت این بخش از حزب بود تا جایی که وقتی در پلنوم 22 حزب این رفقا به اکثریت در دفتر سیاسی دست یافتند بلافاصله پلاتفرم رهبری که سرتا پای آن مورد مناقشه و بحث جدی در حزب بود را بعنوان سیاست حزب در میان خودشان و حتی بدون اینکه لازم بدانند به دفتر سیاسی حزب بیاورند تصویب و بعنوان سیاست دوره ای حزب منتشر و اعلام کردند.

مصداق این حزکت را رفیق رحمت فاتحی در سخنرانی روز 17 دسامبر در لندن اینگونه بیان کردند که: 2 سال است در این حزب اختلاف سیاسی وجود دارد و حزب در برزخ بود و ما با اتخاذ این تصمیم و این اقدام حزب را از این وضعیت بیرون آوردیم.

این فرصتی بود تا اختلاف جدی در حزب بوسیله این اقدام تشکیلاتی از طرف جمعی که نظراتش را از طریق محفلی در حزب جاری کرده است و به همین صورت میخواهد به تصویب برساند فیصله یابد. ایا این رفقا چنین اختیاراتی داشتند؟ واضح است که نه و رهبری که متعهد به رهبری حزب و حفظ حزب است اینگونه با حزب رفتار نمیکند. این اولین نشانه یک رهبری است که عدم قابلیت و توان مقابله سیاسی و قانع نکردن حزب به درست بودن سیاستهایشان را نشان میدهد و بقول رفیق کورش مدرسی این رفقا حتی به خط سیاسی خودشان رحم نکردند و آنرا از معرض انتخاب کنار گذاشتند و به روشی در برخورد به اختلاف سیاسی روی اوردند که جایی برای بحث و اقناع و تبدیل انها به سیاست در کمیته های حزبی و مراجع حزبی نگذاشتند.

 دومین ایراد این است که این رفقا میخواستند خط کنونی حزب را که تماما با خط کورش مدرسی “الوده” بود را بدون نیاز به رد این خط و جهت با خط دیگری که خودشان انرا خط منصور حکمت نام گذاشته بودند تعویض کنند بدون اینکه به جنگ اشکار و رودر  با سیاستهایی بروند که منتج از مباحثات کورش مدرسی در حزب بوده است.

 سومین ایراد این است که این رفقا فکر کردند با در اختیار داشتن  هئات دائم و اکثریت در دفتر سیاسی قادرند خود را به حزب و خط و سیاست های تاکنونی و مصوب شده در مراجع حزبی تحمیل کنند. این اشتباه فاحش چه دلیلی دارد؟

وقتی که یک محفل هم نظر و با این سابقه در برخورد به اختلاف سیاسی، رهبری حزب را در دست میگیرد دیگر نیازی به نمایندگی حزبی که انها را به عنوان رهبری حزب انتخاب کرده است نمیدانند. خود این رفقا میدانند که در دو و سه پلنوم قبلی تقریبا هیچ سیاستی دقیقا به دلیل اختلاف نظر سیاسی جدی مورد تصویب قرار نگرفت و بویژه پلنوم 21 دقیقا به دلیل محکم کردن پیچ و مهره های تصمیمات حزبی به قراری مبنی بر تاکید بر سیاستهای تاکنونی حزب به اتفاق ارا به تصویب میرساند و رهبری حزب قاعدتا مجری این مصوبه ها و سیاستهای مصوب باید باشد و حزب را اینگونه به این رهبری تحویل میدهند. اما آنچه اکنون اتفاق میفتد عکس این است. هئات دائم دفتر سیاسی نه تنها نماینده حزب و کمیته مرکزیش نبود بلکه حتی نتوانست و به این قائل نبود که پلاتفرم منتشر شده اش را به دفتر سیاسی برای تصویب بیاورد. همه اینها نشان از کارکرد یک محفل دارد که سیاستها و نظرات محفل برایشان مقدم تر بر حزب است.

 اکثریت بودن این رفقا در دفتر سیاسی به آنها اجازه این کار را نمیداد؟

واضح است که نمیداد. در هیچ سیستم و رژیمی نمیتوانید ببینید که دولت بتواند و یا حتی برود و سر خود کلنگ در دست پایه های نظامشان را به این دلیل که خودشان این گونه معتقدند بتوانند عوض کنند. در همین جمهوری اسلامی اشنای خودمان چند مرجع قانونی برای تصویب و بررسی طرح های دولت وجود دارد؟ حزب سیاسی هم همینگونه است و اگر اینطور نباشد حزب نیست محفل است و همه چیز را محفلی و دست در گردنی روبراه میکنند و میتوانند تغییر بدهند و کسی هم نتواند از مجرایی تعریف شده و برابر جلوی آنها را بگیرد.حزب حکمتیست دقیقا مانند هر سیستم رسمی و منضبط و محکم قانون و نظم دارد و نمیتوان سر خود و حتی با وجود اینکه رهبری را در اختیار داشته باشید بتوانید سیاست های کلان حزب را تغییر بدهید. رفتاری که هئات دائم دفتر سیاسی حزب با حزب و سیاست و اجرای قوانین و نظم کرد کاملا عکس بود صرفا به این دلیل که رهبری را دارد و قادر به این کار است. این تصوری واژگونه از حزب حکمتیست و مکانیسم تغییر سیاست های تاکنونیش و جایگاه ارگانهای رهبری همچون پلنوم و کنگره است. باید زحمت زیادی بتوانید بکشید تا حزب حکمتیست را از رهبری تا کادرها قانع کنید که نیازی به “تغییر ریل” هست. “دگرگونیهای اساسی” و “تغییر ریل” در حزب حکمتیست جرم نیست.تغییر و محو کردن سیاستهایی که کورش مدرسی 7 سال در این حزب با تلاش و کوشش خستگی ناپذیر در مجامع رسمی حزبی مصوب کرده است جرم نیست و همه اینها ممکن است اما باید برای آن به همان اندازه تلاش کرد و رهبری و کادرهای بسیاری را که هم اکنون مانع این تغییر ریل شده اند و نیازی به تغییر ریل نمیبینند را قانع کرد و جواز قانونی برای این کار را از کنگره بگیرید. همگامی و همقدمی و بازگویی خاطره ها با منصور حکمت و تکرار مبهم  “حزب و جامعه” و “حزب و قدرت سیاسی” که من معتقدم این رفقای ما برداشتشان کاملا در تناقض با حزب و قدرت سیاسی منصور حکمت است، این مجوز را به آنها نمیتواند بدهد و زیادی سطحی و بی مایه است.

اختلاف واقعی بر سر  چیست؟

کسی که امروز میخواهد بداند اساس این اختلافات در چیست و چرا رفقای هئات دائم با گرفتن رهبری بلافاصله پلاتفرمشان را خود تصویب کرده و بنام حزب منتشر کردند باید سری به دیگر پلاتفرم های موجود در حزب بزند، سراغ انها برود و بداند چرا لزومی به تغییر پلاتفرم و اساسا چرا لزومی به تغییر تغییر ریل دیده شده است. قبل از این یک زمینه برای پلاتفرم ها را باید یاداوری کرد.

انقلاب 22 خرداد 1388

سیاست و فعالیت بسیار روشن، طبقاتی و مارکسیستی حزب حکمتیست در تحولات سال 88 و جنبش سبز را همه میدانند. سر سختی این حزب در تاکید بر صف مستقل طبقه کارگر و تلاش برای آگاه کردن هز چه بیشتر کمونیستها و طبقه کارگر و تلاش برای بیرون آوردن آنها از زیر آوار جنبش سبز و جنبش های بورژوایی، خود حزب را هم قدمها برای این طبقه و این جنبش به جلو پرتاب کرد. خود آگاهی این حزب و شاید بسیاری از کارگران و فعالین کمونیست را موجب شد. هر چه بود این حزب بسیار بیشتر از دوران طولانی سابقه ما در سیاست و فعالیت کمونیستی مهر حزبی مارکسیستی و متعلق به جنبش کارگری و فعالین کمونیستش را خورد. در درون حزب این پیشروی با تثبیت ان در اجلاس حزبی و بطور مشخص در دو سند بسیار مهم ان دوره خود را نشان داد و تثبت شد. “جزوه آنچه باید آموخت” و “اولویت و اقدامات پلنوم 15 حزب حکمتیست” در فعالیتهای رهبری و کمیته ها جاری شد. این اسناد به بهترین شکل عملکرد حزب و تعلق طبقاتی و مارکسیستی اش را نشان داد و نمایندگی کرد و در پلنوم 15 فکر کنم فقط با یک رای ممتنع در کمیته مرکزی حزب به تصویب رسیدند. در همین زمان البته که اسناد دیگری هم بودند که نمیتوانست این موقعیت حزب را نمایندگی کنند و کنار گذاشته شدند. دو سند فوق اساسا از طرف کورش مدرسی تهیه شدند و استنتاجات عملی آن که برای حزب  به معنی منطبق کردن خود با  جنبش ما و تاثیرات کمونیستها و از جمله حزب ما در این تحولات بود . حزب میبایست عوض شود. حزب میبایست با قبول این واقعیت که پراکندگی و تفرقه و عدم آگاهی به انقلاب سوسیالیستی در میان کارگران مانع مهمی در عدم ایجاد صف مستقل طبقاتی آنها بوده است گام بردارد. در جا زدن حزب و قانع شدن به اینکه سیاست و موضع درست و مارکسیستی در این تحولات گرفته است در نیمه راه ماندگار شدن بود. سند اولویت و اقدامات حزب که مصوب پلنوم 15 حزب است پراتیک کردن این سیاست حزب در این تحولات و برای آینده حزب را تثبیت کرد. این سند نقطه عطف مهمی در تاریخ حزب حکمتیست و حتی تاریخ کل کمونیسم کارگری بود. هیچگاه حزب ما این گونه همه جانبه و خود آگاه معطوف به سازماندهی طبقه کارگر و سازماندهی گرایش کمونیستی آن و سمت و سو دادن به همه حزب در بخش علنی و در داخل کشور نبود. این اقدامات و اولویتها میبایست در فعالیتهای همه حزب معنی پیدا میکرد. این رگه مهم در حزب جاری شد و با وجود کشمکش های دشوار در حزب و مانع های نه چندان کم بسیاری از کادرهای حزب مصمم به اجرای این فعالیت ها شدند. این در واقع تغییر ریلی جدی در کار و فعالیت حزب حکمتیست بود.  تبدیل حزب به حزبی داخل کشوری و ایجاد حزب در داخل کشور مهمترین نکته این سند بود و فعالیتهای همه بخشهای حزب و همه کمیته هایش را بر این اساس ترسیم کرد. این سند مبنای فعالیت رهبری حزب و کمیته هایش بود.

کنگره چهارم مقطع مهمی در دوره بازبینی در مورد این جهت گیری و سند شد. خلا کورش مدرسی بویژه در بعد از کنگره چهارم حزب بیشتر موجب شد تا با سرعت بیشتری تجدید نظر در جهت گیری و مصوبات پلنوم 15 از طرف بخشی از رفقای رهبری صورت بگیرد. مشخصا این بازبینی از بازگرداندن اختیارات به کمیته کردستان در مورد سازماندهی از طرف این کمیته در شهرهای کردستان شروع شد و دسته بندی تحت عنوان کمیته کردستان در مقابل کمیته سازمانده که مسئول و مجری امر سازماندهی در داخل بود  بتدریج ایجاد شد. دبیر کمیته مرکزی متاسفانه از همان ابتدای انتخابش به این عنوان و بعد از کنگره چهارم حزب در راس این بازبینی قرار گرفت و عملا تبدیل به دبیر یک بخش از کمیته مرکزی که اساسا در کمیته کردستان حزب متشکل بودند قرار گرفت و اره کردن سند های مصوب پلنوم 15 از کانال بازگرداند اختیارات به کمیته کردستان و مخالفت همه جانبه با کمیته سازمانده و فعالیتهایش شروع شد و در حاد ترین شکل ان که اکنون باشد ادامه داشته است و پلاتفرم مصوب این رفقا تحت نام پلاتفرم حزب درواقع جمعبندی همه بازبینی و مخالفت های این بخش رهبری در مورد سیاست ها و مصوبات پلنوم 15 است. (سند ضمیمه است و لازم است با پلاتفرم رفقا که تحمیل عقب گردی مهم به حزب از همه لحاظ است مقایسه شود).

با این سابقه و آشنا شدن با زمینه این پلاتفرم باید تا حدودی واضح شود که چرا وقتی که این جمع 6 نفره هئات دائم دفتر سیاسی به قدرت میرسند در اولین اقدام خود پلاتفرم پیروزیشان بر پلنوم 15 را با تصویب و انتشار ان اعلام میکنند و در واقع مهر سیاست ها و جهت های یک جمع و محفلی که سیاستهای  کلانش را در هیچ پلنوم و کنگره ای به تصویب نرسانده بود به حزب زده میشود. این در واقع کودتایی خزنده و مخفی و دور از چشم حزب و کمیته ها و کادرهایش بود. این کار تحت عنوان اینکه ما اکثریت هستیم و میتوانیم این کار را بکنیم توجیه شد و ظاهرا عامه پسند هم بود. این در حالی است که بقول رفیق رحمت و دیگر رفقای هم نظر هئات دائم، اختلاف سیاسی در حزب حدود دو سال بود که موجود بوده است و به این شیوه این رفقا آنرا “حل” کردند. این در حالی است که همه کادرهای حزب و دو حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان در حداقل 3 پلنوم اخیر حزب حکمتیست از نزدیک شاهد اختلافات ما در کمیته مرکزی بوده اند و نقش بسیار مسئولانه ای در جلوگیری از تحمیل جدایی و پراکنده کردن حزب ایفا کرده اند. همه این رفقا شاهد این اختلافات بوده اند و درگیر بوده اند و همه میدانند که این کشمکش ها که چکیده آن در پلاتفرم هئات دائم است در این پلنو ها هم حل نشده است و یکباره با انتشار آن از طرف جمعی که با ندیدن این واقعیت ها خود را قدرت مطلقه برای این تصمیم مهم میداند مواجه میشوند و همانطور که اشاره شد حزب را و اختلافات سیاسی اش را به این شیوه “حل” کردند.

عکس العمل ما بعنوان بخشی از رهبری حزب دقیقا برای حفظ حزب از این گونه رفتار بود. نه تنها ما بلکه بخشی از حزب و کمیته های ارگانهای مختلف آن این رهبری را فاقد صلاحیت برای رهبری و صاحب صلاحیت برای پیشبرد حزب اعلام کردند. در واقع این رفقا خود از خود سلب صلاحیت کردند. ما تعهد کردیم که حزب را به کنگره ببریم.

چرا کنگره؟

این واقعیت  که حزب عملا  به دو بخش تقسیم شده است را فقط رفقای هئات دائم ظاهرا نمیتوانند ببیندد و یا در واقع برسمیت بشناسند. بیش از 200 نفر از کادرهای مسئول و عمیقا دلسوز در همین چند روزه و تا هم اکنون، بعلاوه رهبری دو حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان و بسیاری از کمونیستهای انقلابی و دلسوز به حال حزب حکمتیست در  مبارزه کمونیستی و کارگری در داخل و خارج،  این اتفاق مهم را میتوانند حس کنند و راه حل آنرا بطور طبیعی کنگره میدانند.

تجربه های یکسال گذشته ما نشان داده است که پلنوم نمیتواند این سطح از اختلاف را حل کند.این مساله بسیار روشن است و فکر میکنم دقیقا به همین دلیل هم بود که رفقای رهبری دو حزب عراق و کردستان پیشنهاد حل مشکل از طریق کنگره را کردند (که با مخالفت رفقای دیگر دفتر سیاسی روبرو شدند). در ثانی در حال حاضر بر سر این مساله همه کادرهای حزب و همه اعضای حزب بطور همه جانبه ای دخیل هستند و سرنوشت حزب اکنون دیگر نه تنها در دست این سطح رهبری حزب بلکه در دست همه سطوح رهبری حزب در کمیته ها و کادرها و اعضا حزب است. کادرهای حزب شاید برای اولین بار است که اینگونه گسترده و اگاهانه تر خود را محق و صاحب صلاحیت برای تصمیم گیری در مورد سرنوشت حزب میدانند و در این کشمکش های کنونی کسی اجازه ندارد و نمیتواند آنها را به پشت درهای بسته و پر از کشمکش پلنو م  بکشاند یا حتی آنها را به روی صندلی های پلنوم  به عنوان نظاره گر صرف دعوت کند و ببینند که تصمیمات کمیته مرکزی باز هم بر زمین میماند و روانه کریدور های حزب میشود. کادرها باید خواهان شرکت مستقیم و دارای اختیار و رای برابر برای دخالت در تعیین سیاستهای حزب باشند و نباید اجازه بدهند بدون آنها و دخالت آنها سرنوشت حزب رقم بخورد. این مساله در عین اینکه تحول مهمی برای حزب حکمتیست و رهبری آن است در این چنین کشمکش پیچیده و غیر نرمالی راه حل برای حزب و خارج شدن از وضعیت کنونی است. کنگره حزب هر سیاست و سندی را به تصویب رساند، مخالف این اسناد و مصوبات ما باشیم یا رفقای دیگر، حق دارند و میتوانند از مجرای قانونی حزب از جمله با تشکیل فراکسیون با تصمیمات و سیاستهایی که با آن مخالفند کارشان را ادامه بدهند و در مجامع دیگر حزب تلاش کنند همه حزب را با خود ببرند. پلاتفرمی هم که اکنون و در واقع از طرف صرفا یک جمع بسیار کوچک 6 نفره و یا 8 نفره به حزب تحمیل شده است و به غلط به آن تصمیمات اکثریت هم گفته میشود میتواند در کنگره یکی از پلاتفرم های مورد بحث برای تصمیم گیری باشد ومورد قضاوت قرار بگیرد و به عنوان سیاست ها و جهت گیری های حزب مورد قبول واقع شود و یا رد شود. راه حل همین است. ما هم اکنون رفتار محفلیستی این رفقا را متوقف کردیم و امیدواریم در کنگره آن را دفن کنیم و حزب را بار دیگر بر آنچه پلنوم 15 حزب قویا تاکید کرد بازگردانیم، حزبی متعلق به سازماندهی انقلاب کارگری و سرنگونی جمهوری اسلامی در اتکا به سازماندهی طبقه کارگر و کمونیستها برای آن. حزبی که همه وجودش را و اولویت ها و فعالیت ها و اقدامات و تقسیم کارش مبتنی بر استراتژی کمونیستی و کارگری باشد و افکار و پراتیکش را این قطب نما تشکیل بدهد. بدون چنین تلاش روشنی که پلنوم 15 در حزب تثبیت کرد، حزب میتواند در میان تصورات و راه حل های مندرج در پلاتفرم مصوب هئات دائم دفتر سیاسی، همانند احزاب دیگر کمونیسم کارگری و امثالهم، سرباز جنبشها ی دیگر بشود، در انتظار “انقلابی که در راه است ” باشد و یا در سناریوی سیاهی که ناشی از جنگ و تحریم اقتصادی طبقه کارگر و مردم زحمتکش ایران بشود صرفا با دادن شعار و بدون سازمان کمونیستها در میان طبقه کارگر و متکی بر تشکل های کارگران و ارتش آنها در پس کوچه های بازار سیاست غرق شود و به افتخارات پر شکوه گذشته صرفا دلخوش باشد که دیگر برای طبقه ما و کمونیستهایی که باید بتوانند تغییری در اتکا به آگاهی و سازمان خودشان  ایجاد کنند بشدت نا کافی است.

 کورش مدرسی چرا دخالت میکند؟ میگویند زود بود که دخالت کرد!

رفقایی که این ملاحظات را ابراز میکنند قبل از هر چیز راستش به حزب به عنوان ابزار سیاست های معینی نگاه نمیکنند. حزب را تا سطح محافلی که با هم سابقه های طولانی دوستی و فعالیت مشترک و … را داشته اند تنزل میدهند و بعضا به همین دلیل ایراد میگیرند که چرا کورش مدرسی اینگونه دخالت کرد.  رفقا متوجه نیستند که شاخک های حسی مثلا حزب کمونیست کارگری ایران و حزب اتحاد کمونیسم کارگری و امثالهم بسیار تیز و بسیار جانبدارانه حساس است و آرزوی دفن سیاستهای تاکنونی حزب حکمتیست که اساسا منتج از مباحثات کورش مدرسی و اساسا تحت تاثیر فعالیت او بوده است میباشند. این رفقا انتظار دارند که کورش نظاره گر متلاشی شدن حزب بوسیله محافلی بشود که اینگونه با حزب رفتار کردند.

نکته مهمتر اینکه این رفقا که فکر میکنند کورش نمیبایست زود دخالت بکند، عکسی از بروز اختلافات در این مقطع را میبینند و دو سال اختلاف سیاسی در درون این حزب و رهبری این حزب را نمیتوانند ببینید و یا شاید بطور واقعی از آن بی خبرند. این چنین وضعیتی هر رفیقی و همه ما و بویژه رفیقی مانند کورش که این حزب را مانند بچه اش بزرگ کرده است و شب و روز برای سلامتی و سعادت و موفقیتش تلاش کرده است نمیتواند بی تفاوت باشد و خوشبختانه بی تفاوت نبوده است و همانطور که از اسناد منتشر شده میبیند با وجود وضعیت جسمی اش مسئولانه دخالت کرده است و من امروز با مراجعه مجدد با آنها تاسف میخورم که چرا با دقت بسیار بیشتری و همه جانبه تری مجری این جهت ها نبوده ام. کاش این افتخار امروز بیشتر نصیب من میشد. رفقایی که این چنین به کورش خرده میگیرند متاسفانه همچنان در موقعیت پاسیوی در برخورد به سیاست و جهت های تاکنونی حزب که پیشبرنده حزب و موجب گسترش آن از هر لحاظ بوده و خواهد بود هستند. سیاست و تئوری، تعیین تاکتیک و استراتژی کمونیستی برای حزب حکمتیست و طبقه کارگر حیاتش را تشکل میدهد و هر نوع بی توجهی ما به اینها حزب را به محفلی تبدیل میکند که در حاشیه به جست و خیز میپردازد و تاثیری بر جنبشی که قرار است سازمان بدهد و طبقه ای که قرار است جامعه را به سوسیالیسم ببرد نخواهد داشت، اینگونه احزاب پر مدعی و ادم پر مدعی و بی ربط هم کم نیستند.حزب حکمتیست نمیتواند و نباید یکی از آنها باشد و این تلاش و تصمیم مشترک را نباید کنار گذاشت.

21 دسامبر 2011

 agolchini@gmail.com

ضمیمه 1

اولویت ها و جهت گیری ها

مصوب پلنوم ۱۵ کمیته مرکزی حزب حکمتیست

۶ سپتامبر ۲۰۰۹

مقدمه:

حزب حکمتیست برای سازمان دادن انقلاب پرولتری و بنای جامعه سوسیالیستی ایجاد شده است. تنها مانع این انقلاب پراکندگی صفوف طبقه کارگر (چه در بعد سیاسی و چه در بعد توده ای) و فقدان آگاهی لازم برای انجام این انقلاب است. فائق آمدن بر این مانع تنها یک امر آگاهگرانه نیست. مهمتر از آن یک امر مبارزاتی است. سرنگونی جمهوری اسلامی پیش شرط انقلاب سوسیالیستی است. حزب ما باید نیروی محرکه سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی باشد به نوعی که بیشترین امکان برای انقلاب سوسیالیستی تضمین گردد. ما برای یک انقلاب بیوقفه تلاش میکنیم.

شرایط امروز ایران و جمهوری اسلامی و تغییراتی که در رابطه بخش اعظم بورژوازی ایران و جهان با جمهوری اسلامی پدید آمده است، طبقه کارگر و کمونیست ها را با مصاف های جدیدی روبرو کرده است. بخش اعظم بورژوازی که پیشتر، به هر عنوان سرنگونی طلب بود، مبارزه خود را به درون جناح های جمهوری اسلامی منتقل کرده و به عنوان متحد این یا آن جناح ظاهر میشود. بخش اعظم روشنفکران و سازمان های سیاسی مختلف در اپوزیسیون نیز مبلغ پیوستن کمونیست ها، طبقه کارگر و بخش های انقلابی جامعه به مبارزه میان جناح های جمهوری اسلامی شده اند.

اولویت های این دوره حزب حکمتیست باید علاوه بر مسائل دائمی پیش پای ما این واقعیات را نیز در نظر داشته باشد.

اولویت ها:

اولویت اساسی ما کماکان تبدیل حزب به نیروی محرکه اصلی مدعی قدرت سیاسی و آماده کردن فکری، عملی و تشکیلاتی حزب برای پاسخگوئی به مسائل دوره جدید است. حزب باید به اصلی ترین نیروی اپوزیسیون رژیم اسلامی و به یک حزب سیاسی توده ای که بخصوص در بر گیرنده طبقه کارگر است تبدیل گردد. برای تضمین این امر اقدامات زیر باید انجام گیرند:

۱ – حضور دائمی حزب و همه تشکیلات های آن در مبارزه برای آزادی های سیاسی، خلاصی فرهنگی در جامعه و مبارزات اقتصادی طبقه کارگر است. حزب باید در این رابطه نه تنها یک حزب مبلغ بلکه باید امر سازمان دادن و رهبری مبارزه در دنیای واقعی را در راس امور قرار دهد.

۲ -  ایجاد یک حزب وسیع  و توده ای کمونیستی حول یک سازمان مستحکم از کادرهای حرفه ای (حرفه ای در مقابل آماتور و نه در مقابل پارت تایم) ممکن است. بدون وجود چنین سازمانی شانس کمونیسم در شکل دادن و یا دخالت در هر تحول سیاسی در جامعه ایران مینیمال است.

سازمان حزب در ایران باید محمل قدرت کارگران، زحمتکشان و متشکل شوندگان در آن در مقابل رژیم، در مقابل سرمایه داران و در مقابل خطر سناریو سیاه باشد.

سازمان حزب باید طبقه کارگر و بویژه پرولتاریای صنعتی ایران را موضوع کار خود قرار دهد. تلاش برای آگاه کردن و متحد کردن کارگران در محیط کار و زیست خود و تقویت شبکه های رهبران و آژیتاتورهای طبقه کارگر یکی از مضامین پایه ای کار ما در ایران است. ایجاد کمیته های کمونیستی مطابق طرح های مصوب و اساسنامه حزب باید حاصل این تلاش باشد.

۳ – تصرف سیاسی و فکری و متشکل کردن جوانان انقلابی و جنبش زن برای رهائی یکی از محورهای اساسی فعالیت حزب در این دوره خواهد بود.

۴ – مبارزه تبلیغی، ترویجی و تئوریک حزب باید متوجه این واقعیت باشد که آگاهی و تشکل طبقه کارگر و توده زحمتکشان جامعه هم یک فعالیت آگاهگرانه در نقد مارکسیستی باورهای موجود است و هم بخصوص یک فعالیت مبارزاتی و در نقد گرایش ها و داده های بورژوائی است.

طبقه کارگر و جنبش کمونیستی ایران زیر فشار دائم داده ها، سنت ها و توهمات بورژوازی قرار دارد. ایجاد صف طبقاتی کارگری در ایران از جمله نیازمند مبارزه دائم با این داده ها، باورها،  توهمات و توجیهات تئوریک متناظر با آن ها است. طبقه کارگر و زحمتکشان جامعه بیش از هر جا در متن مبارزه اقتصادی و سیاسی است که میتوانند خود و جریانات بورژوازی را بشناسند. رهبری کردن مبارزه سیاسی در جامعه باید همراه این فعالیت وسیع تبلیغی و ترویجی انجام شود. در این رابطه بویژه امروز محورهای زیر در تبلیغات، ترویجات و فعالیت تئوریک حزب در صدر وظایف قرار گیرد :

الف -  آموزش و فعالیت روشنگرانه مارکسیستی ارتدکس مارکس، انگلس، لنین و منصور حکمت در مقابل باورهای موجود بورژوائی. این آموزش باید اساسا طبقه کارگر و فعالین، رهبران و آژیتاتورهای کارگری را مد نظر داشته باشد

ب – افشاگری دائم و بی امان ایده ها و جریانات بورژوائی در زندگی و مبارزه روزمره بویژه:

- ناسیونالیسم غربگرای و پوپولیستی غالب در چپ

- نفوذ جریان نئوتوده ای، بخصوص در قالب یکی از خط های موجود در کومه له

- پوپولیسم و کلاشی مستضعف پناهانه جریانات درون جمهوری اسلامی

- مبارزه دائم نظری و سیاسی با انواع ناسیونالیسم و قوم پرستی

ج – جمعبندی و بررسی دائم مبارزات کارگری و توده ای

۵ – کردستان دریچه قدرت برای کمونیسم در ایران است. یک اولویت مهم حزب متصل نگاهداشتن رهبران کمونیست با جامعه و دادن امکان اظهار وجود سیاسی و دخالت در جامعه به آنها است. حزب باید به کمک این رهبران کمونیست چند خاصیت دائمی را حفظ کند:

الف – توپخانه ای تبلیغی که بطور دائم جامعه را با گفتگو، با سخنرانی و نوشتار می پوشاند.

ب – این رهبران باید کانون شبکه های مبارزاتی ای باشند که سازمان های حزبی بر آنها رشد میکنند.

ج -  حفظ چهره مسلح حزب و تضمین حضور منظم رهبران کمونیست در میان مردم.

د – برافراشته نگاه داشتن پرچم کمونیسم در فضای اجتماعی و سیاسی کردستان در مقابل ناسیونالیسم کرد

۶ – گارد آزادی یک رکن پایه ای هر گونه شانس دخالت تعیین کننده در تحولات سیاسی ایران است. سازماندهی این گارد در کردستان و در خارج از کردستان با توجه به ویژگی های هر یک از این محیط ها اولویت مهم حزب است. رهبری حزب باید تضمین کند که ناروشنی ها و اغتشاش ها را برطرف کند و این فعالیت را برپایه اسناد مصوب سازمان دهد.

۷ – داب یکی از دستآورد های طبقه کارگر انقلابی است. حزب باید کمک کند تا … داب از زیر فشار دستگاه های اطلاعاتی رژیم و موریانه تردیدی که در اساس توسط نئوتوده ای ها دامن زده میشود خارج گردد.

۸ –  تشکیلات خارج کشور بیش از هر کمیته ای در ترسیم سیمای سیاسی، طبقاتی و اجتماعی حزب تاثیر دارد و بعلاوه منشا بخش اعظم امکانات حزب است. تغییر نوع فعالیت و عرصه های فعالیت و چهره این تشکیلات به همان اهمیت تغییر در داخل کشور است. خارج، پشت جبهه نیست بخش مهمی از جبهه است و در این رابطه باید از هر نظر نمونه یک سازمان کمونیستی کارا، منضبط، باراندمان و در ارتباط با پیشروترین فعالین کارگری کشورهای محل فعالیت خود شود. تشکیلات خارج کشور ما باید به یکی از داغ ترین کانون های دفاع از حقوق طبقه کارگر ایران در خارج از کشور تبدیل گردد.

۹ – مدرنیزه کردن سازمان حزب مطابق اصول اساسنامه ای امروز یک اولویت اساسی است.

۱۰ – تدارک کنگره برای حدود یکسال دیگر

در انطباق با این اولویت ها سازمان ها و کمیته های حزبی، در چارچوب اساسنامه و اصول سازمانی حزب، در صورت نیاز بازسازی خواهند شد.

ضمیمه 2

پلاتفرم سیاسی عملی هئات دائم

مصوب هئات دائم دفتر سیاسی 22 نوامبر 2011

حزب حکمتیست برای سازماندهی انقلاب اجتماعی پرولتاریا و ایجاد جامعه سوسیالیستی ایجاد شده است. سرنگونی فوری جمهوری اسلامی و برقراری جمهوری سوسیالیستی به جای آن امر فوری ما است. ما تحقق این استراتژی را در شرایط پیچیده ای پیگیری میکنیم. اکنون حوزه مستقیم فعالیت حزب ما، جامعه ایران، در مقابل تلاطمات سیاسی و اجتماعی جدی قرار دارد. زیر تاثیر بحران اقتصادی جهان سرمایه و تحولات مهم خاورمیانه و شمال آفریقا و معضلات اقتصادی و سیاسی بورژوازی ایران و هیئت حاکمه جمهوری اسلامی، تحولات مهمی در چشم انداز است. جنبش ها و جریانات مختلف برای کوبیدن مهر خود بر این تحولات در تکاپویند. جنبش طبقه کارگر هم میتواند و باید مهر خود را براین وضعیت بکوبد. تحقق این امر تماما به نقش عنصر فعاله کمونیسم طبقه کارگر و حزب کمونیستی دخالتگر و مدعی قدرت سیاسی بستگی دارد. حزب حکمتیست به مثابه بخش متحزب کمونیسم پرولتری در ایران باید ایفاگر این نقش سرنوشت ساز باشد.

برای ایفای این نقش، حزب ما بر ظرفیتها و تواناییهای مهمی از دستاورهای سیاسی و سازمانی و پراتیکی سه دهه اخیرکمونیسم حکمت تکیه دارد و در عین حال تناقض مسئله آنجا است که با نارساییها و ناتوانیهای سیاسی و سازمانی و سبک کاری خطیری هم روبرو است. وضع موجود حزب ما نه تنها جوابگوی این رسالت نیست، بلکه با امکانات و محدودیتهای موجودش برای تضمین روتین فعالیت کمونیستی هم قابل دوام نیست. وضع موجود باید تغییر کند. حزب ما به دگرگونیهای اساسی احتیاج دارد تا به عنوان حزب کمونیستی دخیل در مبارزات طبقه کارگر و هدایتگر کل جنبش آزادی و برابری و رهایی انسان عروج کند. در دل این تحولات پرچم انقلاب کارگری و سرنگونی فوری جمهوری اسلامی و بنیاد گذاشتن جمهوری سوسیالیستی به جای آن را برافرازد. با استنتاجات روشن و امروزی از استراتژی اساسی “حزب و قدرت سیاسی” و “حزب و جامعه” تکان جدی به حیات سیاسی  و دامنه تاثیر گذاری اجتماعی خود بدهد. پلاتفرم زیر دربرگیرنده گام تعیین کننده ای در این راستا است.

۱- رهبری سیاسی: تامین رهبری سیاسی، کلید مسئله است . در این راستا:

- وجود رهبری سیاسی کمونیستی در قامت اجتماعی و فراحزبی و دخالتگر در جدالهای سیاسی و اجتماعی ایران

- ابراز وجود رهبری حزب به عنوان مرجع صاحب نظر مارکسیستی و یک قطب سیاسی معتبر و با نفوذ. تمرکز رهبری حزب روی فعالیتهای با محتوا و موثر از نظر سیاسی و عملی و اجتناب از هر نوع تشکیلات داری و خرده کاری.

- ایفای نقش رهبری به عنوان سخنگو و پرچمدار عروج مجدد مارکسیسم و کمونیسم حکمت

- ایفای نقش ویژه برای تضمین اتحاد سیاسی و وحدت عمل حزب

- منطبق کردن هر چه بیشتر شیوه کار رهبری بر “تزهای رهبری کمونیستی”

- فاصله گرفتن از سنت کار آکسیونیستی و محفلی و ماقبل حزبی، متکی شدن به اصول و موازین کار تعریف شده حزبی  و تامین رهبری جمعی مسئولیت پذیر، باز و متکی بر آگاهی و آمادگی نیروی جنبش خود و کادرها و فعالین  حزب

- تغییر آرایش کنونی رهبری حزب و قرار دادن دفتر سیاسی به عنوان مرجع سیاسی و اجرایی در راس حزب (طرح آرایش رهبری به پلنوم جداگانه ارائه شده است)

٢- حزب  قابل انتخاب و قابل دسترس طبقه کارگر و جامعه

 جنبش طبقه کارگر و کل صف آزادیخواه وبرابری طلب به حزب کمونیستی قابل دسترس و قابل انتخاب در جدال روزمره طبقاتی اتکا میکند. حزب غیر قابل دسترس علیرغم ایده های خوب به جایی نمیرسد. در این راستا:

-         بکار گیری همه اهرمهای قدرت اجتماعی، سیاسی و  حزبی

-         حضور فعال رهبری و شخصیتها و اتوریته های اجتماعی و سیاسی در بطن مبارزه دایمی جنبش طبقاتی ما

-          اتکا به میدیای اجتماعی به ویژه تلویزیون و دیگر امکانات اتصال و اتکای حزب به جامعه.

-         گسترش دخالتگری سیاسی و عملی حزب در کلیه کشمکشها و جدلهای سیاسی بر سر آزادی و برابری و رفاه

-         قد علم کردن حزب به مثابه نیروی رهبر کل جامعه، به عنوان پرچمدار افراطی اعتراض رادیکال کارگری

-         حضور حزب در نبرد هر روزه بر سر افکار و کردار سیاسی توده های وسیع مردم،

-         استنتاجات مداوم از مباحث پایه ای “حزب و قدرت سیاسی” و “حزب و جامعه” و حدادی کردن ابزارها و امکانات و ابتکاراتی که حزب را قابل دسترس جامعه و طبقه کارگر میکند.

۳- پرچم سیاسی کمونیستی، شکل دادن به آلترناتیو پرولتری در قبال قدرت سیاسی:

- برافراشتن قاطع پرچم سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و تامین آزادی و برابری در تحولات سیاسی ایران.

- اعلام نه قاطع به همه ابعاد موجودیت و قوانین جمهوری اسلامی و تبدیل حزب به قاطعترین و موثرترین نیروی اپوزیسیون

 -  فعال کردن ماکسیمال ظرفیتهای حزب در صحنه تحولات سیاسی

- تبلیغ و توده گیر کردن شعار جمهوری سوسیالیستی به عنوان حکومتی که باید با سرنگونی جمهوری اسلامی برقرار شود.

۴- طرد و ایزوله کردن  اپوزیسیون بورژوایی

مبارزه بی امان علیه همه پرچمها و نیروهای بورژوایی اعم ناسیونالیسم پروغرب، ملی مذهبیها، جریانات سبز، ناسیونالیستها ی محلی و فدرالیستها و ….

- نقد و منزوی کردن کمونیسم بورژوایی

٥- تامین حضور فعال در ابعاد مختلف مبارزات طبقه کارگر

سند “مبارزات جاری طبقه کارگر و حزب حکمتیست” مصوب پلنوم ٢١ کمیته مرکزی حزب، مبنای سیاست این دوره است.  بر این  مبنا بر محورهای زیر تاکید ویژه میگذاریم.

- ظاهر شدن حزب به عنوان مرجع صاحب نظر در برخورد به معضلات واقعی زندگی و مبارزه کارگری. فوکوس محوری بر مسائل گرهی آگاهی، اتحاد و سازمانیابی پرولتاریای صنعتی ایران.

- تعقیب گام به گام و فعال مبارزات اقتصادی و سیاسی بخشهای مختلف کارگری. جمع بندی آنها و بیرون کشیدن درسها و تجارب آن و انتقال آن به میان کارگران. فوکوس بر مطالبات اساسی کارگری در هر دوره.

- ما پرچمدار جنبش مجامع عمومی و شورایی هستیم. مصوبه پایه ای حزب ما “شورا، مجمع عمومی، سندیکا” مبنای هویتی کار سازماندهی توده ای ما در میان کارگران است. در این زمینه فعالیت متمرکز برای تقویت و گسترش جنبش مجامع عمومی را در دستور میگذاریم. از اشکال دیگر سازمانیابی توده ای امثال سندیکا و … که با اتکا به نیروی کارگران و مستقل از دولت ایجاد میشوند، حمایت میکنیم و در رشته های پراکنده کارگری خود مبتکر سازماندهی آن خواهیم بود.

- فعالیت موثر برای تقویت و سازماندهی جنبش اتحاد کارگری علیه بیکاری

-  جدل شفاف و روشن با گرایشات بانفوذ در میان کارگران

٦- سازمانیابی کمونیستی طبقه کارگر

در عرصه سازمانیابی کمونیستی در محل کار و زیست کارگران اساس کار ما منسجم کردن، متشکل و متحزب کردن گرایش کمونیستی درون طبقه کارگر است. مسیر پیشروی در این زمینه به روشنترین وجه سیاسی و پراتیکی در سند  “سیاست سازماندهی ما در میان کارگران” ترسیم شده است.  بر این اساس در مقطع کنونی   محورهای کار عبارتند از :

الف – تقویت افق و سیاست کمونیستی مشترک با رهبران کارگری و کارگران کمونیست، ما هنوز به رهبرا ن کمونیست کارگران دسترسی نداشته و متکی نشده ایم. این معضل باید حل شود. در وهله اول ایجاد همدلی سیاسی و همگامی عملی با این طیف و تحکیم رابطه عملی با آنها کلید پیشروی ما در سازمانیابی کمونیستی کارگران است.

ب- تقویت محافل کمونیستی کارگران : حزب ما محافل کمونیستی موجود را به لحاظ فکری و سیاسی تغذیه میکند. باید کاری کنیم که این محافل کمونیستی نسبت به کلیه وجوه مبارزه طبقاتی مواضع و سیاستهای روشن داشته باشند و به کانونهای زنده و بسیار فعالی در درون طبقه کارگر تبدیل شوند.

ج – عضوگیری وسیع کارگری: سیاست عضوگیری وسیع در میان کارگران و محافل کمونیستی درون طبقه کارگر را پیگیری میکنیم. بر مبنای سیاست سازماندهی ما هر کارگر و فعال کارگری که خود را با حزب حکمتیست تداعی میکند، عضو حزب ما محسوب میشود. صرفنظر از اینکه به دلایل امنیتی امکان اعلام رسمی به آنها وجود داشته باشد یا نه.

د – حوزه های حزبی:  با درنظر گرفتن شرایط امنیتی اعضای حزب را  در حوزه های حزبی متشکل میکنیم. حوزه های حزبی باید کانونهای فعالی در شبکه های سیاسی و مبارزاتی موجود در جنبش کارگری باشند. حوزه ها از نظر ماهیت کار باید به صورت یک تجمع محفلی فعال در این شبکه ها و در تشکلهای توده ای و کارگری عمل کنند.

ه – ایجاد کمیته های کمونیستی :  با گسترش نفوذ ما و به ویژه با درنظر گرفتن تناسب قوا و بهبود اوضاع امنیتی، با اتکا به رهبران کارگری، آژیتاتورها و فعالین کمونیست درون طبقه کارگر، کمیته های کمونیستی و حزبی را ایجاد میکنیم. شاخص مهم برای رسمیت دادن به این کمیته ها، درجه اطمینان به ادامه کاری آنها بعد از اعلام موجودیت آنها است. نباید کمیته ها را زودرس و تصنعی و فقط با ابتکار از بالا ایجاد کرد. در پیدایش شرایط مساعد این کار، فاکتور اولا تناسب قوای مساعد و اوضاع امنیتی و ثانیا درجه آمادگی رهبران کارگری و فعالین کمونیست کارگران برای ایفای نقش خود در قالب کمیته کمونیستی رهبری کننده  را باید در نظر گرفت.

٧- تامین حضور موثر در جنبش رهایی زن:

-         متمرکز کردن و فعال کردن ظرفیتهای رهبری و کادرهای سرشناس و با تجربه حزب در این عرصه، حول یک نشریه موثر و یا ابتکارات  دیگر

-         تلاش برای ایجاد تشکل توده ای و اجتماعی زنان

-         حمایت از نهادهای رادیکال مدافع حقوق زنان

٨- احیای موقعیت جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در دانشگاهها و درمیان جوانان

- سازماندهی انرژی نسل جوان جذب شده به حزب در این عرصه

- بکارگیری درسهای گرانبهای تجربه داب در فعالیتهای آتـی

- ایجاد سازمان جوانان آزادیخواه و برابری طلب که در داخل و خارج  بر فعال کردن ظرفیتهای نسل جوان تمرکز کند.

 ٩- حزب در کردستان:

- موقعیت کمونیسم و حزب در کردستان یک اهرم قدرت بزرگ این حزب است. در نقشه ای هدفمند این موقعیت را باید فعالتر کرد.

- انرژی و توان رهبران و شخصیتهای اجتماعی این حزب و نسل جوان کمونیستهای موجود این بخش حزب را باید در تشکیلات کردستان سازمان داد. تشکیلات کردستان حزب  جوابگوی همه وجوه مبارزه طبقاتی در جامعه کردستان بوده و بر این اساس همه وظایف و اختیارات یک کمیته اصلی حزب در جغرافیای کردستان را دارا است.

 تشکیلات کردستان ما باید به  ظرف اعتراض اقتصادی و سیاسی طبقه کارگر در کردستان تبدیل شود.

- تشکیلات کردستان باید مبتکر تنگ کردن عرصه بر جمهوری اسلامی در کردستان و الهام بخش اعتراضات رادیکال و حق طلبانه کارگران و مردم باشد.

- نقد و جدال دایمی با جنبش بورژوا ناسیونالیسم کرد و نمایندگان حزبی و غیر حزبی آن و طرد و منزوی کردن آن

- نقد و منزوی کردن کمونیسم ملی در کردستان

۱۰- گارد آزادی و پروژه حضور رهبرا ن کمونیست در میان مردم:

این دو عرصه مهم کار را باید فعال کرد.

 - گارد آزادی  اهرم قدرتمند دفاع از خود مردم و ابزار موثردخالت در اوضاع سیاسی به نفع جبهه کارگر و کمونیسم و آزادیخواهی است. سازماندهی و فعالیت هدفمند گارد آزادی باید گسترش یابد. فرماندهی گارد آزادی در سطح سراسری و در کردستان طبق نقشه روشن پیشروی این عرصه مهم را باید تضمین کنند. نسل جوان و انسانهای علاقمند را باید در این عرصه سازمان دهد.

 - تلاش برای اجرای پروژه حضور رهبران کمونیست در میان مردم و از میان برداشتن مشکلات سر راه آن. حفظ  پتانسیل مسلح حزب در کردستان

۱۱- خارج کشور:

- نمایندگی کردن صدای اعتراض طبقه کارگر و اعتراض رادیکال جامعه ایران در خارج کشور.

- تامین حضور موثردر فضای سیاسی ایرانیان مقیم خارج کشور.

- گسترش سازمان حزب و عضو گیری از میان علاقمندان

- تعریف روشن تر وظایف کمیته ها، مجمع کادرها و دیگر نهادهای حزب در خارج کشور و استاندارد کردن سازمان حزب در کل خارج

- امکانسازی موثر مالی برای حزب و ارتقا ابتکارات و ظرفیت تشکیلات خارج کشور در این زمینه .

 - تلاش برای ایجاد روابط موثر با بخشهای مختلف طبقه کارگر جهانی

۱٢ – آموزش مارکسیسم

-در صفوف حزب و به طور ویژه آموزش و بازخوانی مبانی پایه ای کمونیسم کارگری (سمینارها و ادبیات پایه ای حکمت)

- شکل دادن به یک شالوده کادری قوی مارکسیست و مجرب در حزب

۱۳ – کانالیزه کردن اختلاف نظرات و تحکیم حزب و حزبیت

- ایجاد بیشترین فرجه برای طرح اختلاف نظرات سیاسی، کانالیزه کردن اصولی اختلاف نظرات  و تلاش برای به نتیحه رساندن آن.

- تبدیل نظرگاههای مختلف به اسناد مدون و قابل تصویب. تضمین تبعیت کل رهبری و  حزب از مصوبات حزبی

-  تضمین وحدت عمل حزب، تحکیم انضباط حزبی و پافشاری بر اجرای موازین و مقررات حزبی.

- تضمین فضای سالم سیاسی و رعایت پرنسیبهای کمونیستی در مبارزات سیاسی درون حزبی

- تضمین اینکه مباحثات درونی حزب  راندمان فعالیت رو به بیرون  حزب را تحت تاثیر قرار ندهد. حضور فعال و دایمی حزب در جدالهای رو به بیرون باید تضمین شود.

- تضمین اینکه در جریان مباحثات درونی موازین حزبی نقص نشود. برخورد قاطع به موارد نقص موازین حزبی . مبارزه قاطع با نسبیت سیاسی و محفلیسم و بروز فدرالیسم تشکیلاتی

۱۴- کار در خاورمیانه: تحت تاثیر تحولات جدید منطقه،  کمونیسم ما و هر سه حزب با وظایف کمونیستی جدیدی روبرو هستیم . در راستای جوابگویی به این مسئله :

- حزب باید نقش فعالتری  ایفا کند.

- ادامه حمایت بیدریغ از “مرکز کمونیسم پرولتری در جهان عرب”

۱٥- رابطه سه حزب: تحکیم رابطه سه حزب کمونیست کارگری عراق و کردستان و حکمتیست و ارتقای کار مشترک در سطوح مختلف

۱٦- مالی : گسترش امکانسازی مالی، تدوین ابتکارات جدید، سروسامان دادن به سازمان مالی  و اختصاص نیروی جدی به این عرصه